Ik hield de telefoon in mijn hand en staarde naar het scherm. Eigenlijk had ik helemaal geen zin om vandaag te streamen, maar er stond iets speciaals op tafel. Drie gerechten en een soep. Dat is geen alledaagse maaltijd, dat is een luxe.
Iets wat ik mezelf maar zelden gun, omdat het gewoon te duur is. Toch dacht ik: waarom zou ik dit niet even delen? Een korte stream, geen gekook. Gewoon eten en wat praten.
Ik had de afgelopen tijd veel gewerkt aan het opzetten van een muziekcafé-stream. Beatles-nummers zoeken, afspeellijsten samenstellen, de boel technisch in orde maken. Terwijl ik daarmee bezig was, bedacht ik dat ik gewoon mijn eten in de magnetron kon opwarmen en tegelijkertijd achter de computer kon zitten. Praktisch toch?
Maar toen ik eenmaal zat, besloot ik toch even live te gaan. Gewoon, omdat dit eten het waard was om te delen. Het is trouwens een typisch zomergerecht. Chinese sla, kort geblancheerd zodat het knapperig en fris blijft.
Daarbij een gestoomde eiergerecht met twee soorten eiwit: van gewone kippeneieren en van gezouten eendeneieren. Die felgele dooiers van het eendenei, die hak je fijn en meng je door het mengsel. Het zoute van het eendenei zorgt voor de smaak, je hebt bijna geen extra zout nodig. Even goed kloppen, stomen, en afwerken met lente-ui.
Daarnaast had ik nog restjes van gisteren: zelfgemaakte kip die ik had versnipperd, gefermenteerde groenten uit Kanton, en wat wortels. Alles door elkaar gemengd met die speciale zelfgemaakte saus. Zoetzuur, een vleugje sesamolie, wat sojasaus, een beetje honing. Het smaakt naar meer.
Het probleem is alleen dat dit gerecht ongeveer twee uur kost om te maken. Je moet de kip ontdooien, marineren, stomen of blancheren, daarna versnipperen en mengen met de saus. De meeste tijd gaat zitten in de kip. Als je hem blancheert, verlies je veel smaak en vocht.
Al die sappen en oliën lossen op in het water. Stomen duurt langer, maar dan blijft de smaak behouden. Daarom maak ik er altijd een grote batch van. Zo haal ik er elke keer een portie uit als ik er zin in heb.
Dat bespaart tijd én geld. En dan die soep. Ah, de kruidensoep uit Kanton. Die staat er ook bij vandaag.
Het is een hele maaltijd op zich. Ik kon niet wachten om ervan te proeven. Ik probeerde de stream op te zetten, maar het technische gedoe wilde niet meewerken. De chat-app deed raar, de tekst-naar-spraak wilde niet aan gaan.
Ik zat te prutsen met instellingen, terwijl kijkers langskwamen. Iemand vroeg: “Welke games speel je vandaag? ” Ik kon alleen maar grinniken. Dit is geen gaming-stream, dit is een eetstream.
Een kijker, iemand met de naam die ik niet goed kon verstaan, vroeg of ik mijn stem kon veranderen. Hij wilde een andere voice, een andere taal, een ander accent. Ik begon de opties op te sommen: Nigeriaans Engels, Amerikaans Engels, Brits Engels, Filipijns, Fins, Frans, Canadees Frans, Kantonees, Hindi, Indonesisch, Japans, Khmer, Laotiaans, Lets, Noors, Pools, Portugees, Roemeens, Spaans, Zweeds, Pakistaans, Vietnamees. Hij bleef “nee” zeggen.
Elke keer als ik een stem liet horen, was het niet goed. Eerst een vrouwelijke stem. Nee. Toen nog een vrouwelijke.
Nee. Toen eindelijk een mannenstem. Nee. Weer een andere mannenstem.
Nee. Ik bleef proberen. De ene stem na de andere. Intussen had ik honger, maar het eten kon wachten.
De kijkers leken er wel plezier in te hebben. Het was chaotisch, maar dat hoorde erbij. Ik schoof heen en weer op mijn stoel, nam een slok water, en bleef klikken. Mijn vingers gleden over het toetsenbord, terwijl ik zocht naar de perfecte stem.
Het moest een mannenstem zijn, dat was duidelijk. Maar elke optie die ik probeerde, werd afgekeurd. Ik begon te denken dat dit misschien niet ging lukken vandaag. Maar ik wilde niet opgeven.
De kijkers vroegen erom, en ik wilde ze niet teleurstellen. Ik bleef zoeken, bleef proberen. Elke keer dat ik dacht dat ik het had, klonk er weer een “nee” in de chat. Het was frustrerend, maar ook grappig.
Ik kon er wel om lachen. Uiteindelijk vond ik een stem waarvan ik dacht dat die wel zou werken. Een stevige mannenstem, duidelijk en diep. Ik liet het voorbeeld horen en wachtte op de reactie.
De chat bleef even stil. Toen kwam het antwoord. Weer “nee”. Ik zuchtte diep en keek naar mijn eten dat langzaam afkoelde.
De stoom die eerst nog uit de soep opsteeg, was nu bijna verdwenen. Ik had het gevoel dat ik iets miste. Die perfecte stem, het was gewoon niet te vinden. Misschien moest ik het hierbij laten.
Ik klapte mijn laptop dicht en nam een hap van het eten. Het was nog steeds lekker, maar het moment was een beetje verpest. Toch besefte ik dat dit ook horen bij het streamen. Soms gaat het precies zoals je wil, en soms niet.
Ik besloot de stream af te ronden. Ik bedankte de kijkers voor hun geduld, wenste ze een fijne dag, en sloot af. Het eten at ik rustig op, terwijl ik nadacht over wat ik morgen zou doen.
En misschien, heel misschien, zou ik dan die stem wel vinden.
