Kiedy zadzwonił domofon, stałam przy kuchennym blacie i kroiłam ogórki do sałatki. Marek właśnie w salonie otwierał pierwszą butelkę wina, a moja siostra Basia ustawiała talerzyki obok sernika. Była sobota, pięćdziesiąte piąte urodziny mojego męża, i od rana miałam wrażenie, że ciągle czegoś brakuje: widelczyków, lodu, czystych szklanek.
— Otworzysz? — zawołałam.
— To pewnie Wojtek — odpowiedział Marek, ale nawet nie ruszył się od stołu.
Na dole stał młody chłopak z cukierni z dużym białym pudełkiem przewiązanym papierowym sznurkiem. Powiedział, że tort jest opłacony i ma trafić do Marka Kwiatkowskiego. Zdziwiłam się, bo tort zamówiłam wcześniej w małej cukierni przy naszym osiedlowym sklepie i od dwóch godzin stał już w lodówce.
— Kto zamawiał? — zapytałam.
Chłopak zerknął w telefon.
— Tego nie mam. Tylko adres i dopisek: „na urodziny”.
Wniosłam pudełko do kuchni i postawiłam je na stole. Basia podniosła brwi, ale nic nie powiedziała. W domu zaczynało robić się głośno. Przyszli teściowie, dwóch kolegów Marka z pracy, sąsiedzi z naprzeciwka i nasza córka Natalia z mężem. Ktoś przyniósł krokiety, ktoś sałatkę, a teściowa od progu oznajmiła, że i tak zrobiła własny makowiec, bo „na kupne nie ma co liczyć”.
Miałam wtedy pięćdziesiąt dwa lata i nie urządzałam już przyjęć po to, żeby komukolwiek imponować. Chciałam tylko, żeby rodzina usiadła razem przy stole. Marek był w świetnym humorze. Opowiadał tę samą historię o awarii samochodu pod Kielcami, którą wszyscy słyszeliśmy już kilka razy, i śmiał się pierwszy, zanim doszedł do puenty.
Patrzyłam na niego zwyczajnie, jak na człowieka, z którym przeżyłam dwadzieścia siedem lat. Wiedziałam, że rano pije kawę bez cukru, że rachunki za prąd płaci zawsze ostatniego dnia i że w listopadzie zaczyna narzekać na kolano.
Dlatego to drugie pudełko wydawało mi się bardziej dziwne niż groźne.
Po jakimś czasie chciałam przełożyć tort do lodówki, żeby krem się nie rozpuścił. Uniosłam pokrywę tylko na tyle, żeby zobaczyć, czy zmieści się na górnej półce. Na białej masie cukrowej nie było żadnych kwiatów ani napisu „Sto lat”. Był za to prostokątny nadruk przypominający zrzut ekranu z telefonu.
Zobaczyłam imię „Aneta” i kilka linijek wiadomości.
Nie przeczytałam wszystkiego. Wystarczyło mi jedno zdanie o tym, że „w czwartek znów może zostać dłużej w biurze”. Marek od prawie roku regularnie wracał w czwartki po dwudziestej drugiej. Mówił, że firma wdraża nowy system i kierownik zostawia ich po godzinach.
Zamknęłam pudełko i zaczęłam wycierać blat, choć nic się na nim nie rozlało.
— Co jest? — spytała Basia cicho.
— Pomóż mi z talerzami.
Popatrzyła na mnie dłużej, ale sięgnęła do kredensu.
Przez następne pół godziny nalewałam herbatę, wynosiłam półmiski i słuchałam rozmów, które dochodziły z salonu. Marek pytał teścia o działkę, Natalia opowiadała o remoncie kuchni, a ktoś włączył radio. Wszystko było tak zwyczajne, że przez moment pomyślałam, że może źle przeczytałam. Może to głupi żart kolegów. Może zdjęcie było fragmentem jakiejś wymyślonej rozmowy.
Potem Marek wszedł do kuchni po korkociąg. Zobaczył białe pudełko.
Nie zapytał, skąd się wzięło.
Przez chwilę patrzył na nie, potem odwrócił wzrok i zaczął szukać korkociągu w szufladzie, w której nigdy go nie trzymaliśmy.
— To dla ciebie — powiedziałam.
— Co?
— Tort. Ktoś przysłał.
Zamknął szufladę trochę za mocno.
— Pewnie chłopaki z pracy.
Nic więcej nie powiedział. To właśnie wtedy przestałam wierzyć, że to przypadek.
Po obiedzie teściowa zaczęła zbierać talerze, a Natalia przypomniała, że trzeba zrobić zdjęcie przy torcie. Marek chciał przynieść ten, który zamówiłam, ale powiedziałam, że najpierw zobaczymy niespodziankę.
— Skoro ktoś wydał pieniądze, szkoda wyrzucać — rzuciłam.
Basia spojrzała na mnie znad filiżanki.
Postawiłam pudełko na stole i zdjęłam pokrywę. Nie było krzyku. Najpierw zapadła ta niezręczna cisza, jaka zdarza się przy rodzinnych stołach, kiedy ktoś powie o jedno zdanie za dużo. Teściowa odłożyła łopatkę do ciasta. Natalia zrobiła krok bliżej, bo z drugiego końca stołu nie widziała nadruku.
Na torcie były cztery fragmenty rozmowy. W jednym Marek pisał, że „żona niczego nie podejrzewa”. W drugim umawiał hotel pod Krakowem podczas szkolenia, na którym podobno miał być sam. Była też wiadomość od Anety: „Nie chcę już czekać, aż zdecydujesz”.
Marek usiadł.
— Ewa, możemy porozmawiać w kuchni?
— Teraz już chyba nie tylko ze mną powinieneś porozmawiać.
Nie powiedziałam tego głośno. Nie musiałam. Natalia odsunęła krzesło i wyszła na balkon. Teść zaczął składać papierową serwetkę na coraz mniejszy kwadrat. Basia wzięła dzbanek i poszła dolać wody, chociaż był prawie pełny.
Marek powtarzał, że to „skomplikowane”. Potem, że trwało krótko. Kiedy zapytałam od kiedy, podał miesiąc, który nie zgadzał się z datami wydrukowanymi na torcie. Wtedy przestałam pytać.
Goście zaczęli wychodzić wcześniej, niż planowali. Teściowa przy drzwiach ścisnęła mnie za rękę i powiedziała tylko, że zadzwoni jutro. Natalia została dłużej. Siedziała ze mną w kuchni, kiedy Marek chodził po salonie i mówił przez telefon do kogoś bardzo cicho.
Około jedenastej zadzwonił mój telefon. Numer był nieznany.
— Pani Ewa? — odezwała się kobieta. — To ja wysłałam tort.
Nie była to Aneta. Przedstawiła się jako Monika, jej starsza siostra. Powiedziała, że kilka tygodni wcześniej Aneta trafiła do szpitala po wypadku samochodowym. Monika odbierała rzeczy z jej mieszkania i na starym telefonie zobaczyła rozmowy z Markiem. Dowiedziała się, że siostra od miesięcy wierzyła, że Marek „zaraz uporządkuje swoje małżeństwo”.
— Nie wiedziałam, jak pani powiedzieć — przyznała. — A potem zobaczyłam w jego wiadomościach, że ma urodziny.
Położyłam telefon obok cukiernicy. Natalia nie pytała, kto dzwonił. Chyba widziała po mojej twarzy, że usłyszałam wystarczająco dużo.
Następnego ranka Marek spał w salonie. W kuchni nadal stały dwa torty: mój, prawie nietknięty, i ten drugi z odciętym rogiem nadruku, bo ktoś wieczorem próbował przykryć go serwetką. Zrobiłam kawę i usiadłam naprzeciwko męża.
— Nie chcę dzisiaj szczegółów — powiedziałam. — Chcę wiedzieć, czy zamierzałeś odejść.
Długo mieszał kawę, choć nie wsypał cukru.
— Nie wiem.
To była pierwsza odpowiedź tego wieczoru i poranka, w którą uwierzyłam.
Dwa miesiące później złożyłam pozew o rozwód. Najwięcej czasu zajęły nie rozmowy o zdradzie, tylko sprawy zwyczajne: wspólne konto, rata za mieszkanie, ubezpieczenie samochodu, dokumenty z banku. Natalia przez pewien czas widywała się z ojcem osobno. Basia pomagała mi nosić kartony, kiedy Marek wyniósł swoje rzeczy do wynajętego mieszkania.
Pudełko po tamtym torcie znalazłam jeszcze wiele tygodni później na górze kuchennej szafki. Nie wiem, dlaczego wcześniej go nie wyrzuciłam. Złożyłam karton, zaniosłam do pojemnika na papier i wróciłam na górę.
Na stole czekała niedopita herbata, a obok leżał rachunek za prąd. Usiadłam, wzięłam długopis i zapłaciłam go od razu, pierwszy raz od lat nie czekając do ostatniego dnia miesiąca.
