Het was al diep in de nacht, en ik was weer bezig met mijn nachtelijke ronde door Tokio. Ik was de laatste trein misgelopen, maar dat hoorde erbij. Ik liep door de straten en kwam een groep jongeren tegen die aan het feesten waren. Een van de meisjes, Emmy, was pas zestien, maar ze zag er ouder uit.
Ze danste wild, en het was duidelijk dat ze niet naar school ging. Ik vroeg haar: “Waar denk je dat Californië ligt? ”
Ze antwoordde zonder aarzelen: “Brazilië. ”
Iedereen barstte in lachen uit.
Ik kon het niet geloven. “Californië is de beste staat van Brazilië,” zei iemand lachend. Later zag ik een man van rond de twintig met haar praten. “Ze is zestien, man,” zei ik tegen mezelf.
“Dat is illegaal. ” Maar iedereen leek het normaal te vinden. Ze zeiden: “Ze ziet er toch twintig uit? ” Ik schudde mijn hoofd.
De wereld is hard, en deze meiden wisten precies wat ze deden. Het was niet mijn zaak om hen te vertellen wat ze moesten doen. Een andere jongen, Chad, kwam naar me toe. “Wat denk je, Chad?
Waar ligt Californië? ”
Hij zei: “Spanje. ”
Ik schreeuwde het uit. Dit was te absurd.
De meiden dansten de hele tijd, en ik zag er nog een van hen weglopen met een man. “Ze zijn al dronken,” zei ik tegen de chat. “Ze gaan overgeven. ” En inderdaad, even later zag ik iemand overgeven in de goot.
“Stop met drinken, man,” riep ik. Een van de meisjes vertelde me dat ze werkte, maar dat het geheim was. Ze was zestien, werkte ‘s nachts, en ging niet naar school. Ik dacht: “Dat is hun keuze.
Ze weten wat ze doen. ” Ze waren aardige mensen, en zolang ze vriendelijk waren, was het goed voor mij. Ik liep verder, langs een heiligdom, en boog respectvol. Mijn droom, zei ik tegen de chat, is om net als Michael Jackson te zijn.
Ik had net zijn film gezien, en ik was onder de indruk. “Ik wil dansen zoals hij,” zei ik, en ik deed een dansbeweging. “Perfecte imitatie,” zei iemand in de chat. Later zag ik twee mensen voor me lopen.
Ik zei: “Hallo,” maar ze negeerden me volledig. “Ik werd genegeerd door twee ladyboys,” zei ik lachend. “Dat is hun verlies. Ze hadden met me kunnen praten.
”
Ik liep verder, langs een brug, en de chat vroeg hoe mijn nachtwerk ging. “Ik ben net Batman,” zei ik. “Ik patrouilleer door de straten en let op het kwaad. Veiligheid is niet gratis; iemand moet ervoor opofferen.
”
De Nigeriaanse maaltijd die ik had gekregen was pittig, en ik zocht iets te drinken. “Ik moet aan mijn gezondheid denken,” zei ik. “Ik kan niet elke dag frisdrank drinken.
”
De nacht was rustig, en ik liep verder, klaar voor wat er ook zou komen.
