To zdjęcie, które wyciągnął z teczki, na moment pozbawiło mnie tchu. Cofnęłam się o krok, oparłam plecami o ścianę jego gabinetu. Widziałam twarz Leny uśmiechniętą do obiektywu, ale to nie ona przykuło moją uwagę. Za nią, w tle, stał mężczyzna, którego znałam aż za dobrze.
Mój ojciec. Nigdy nie pojawił się na jej pogrzebie. Nigdy nie wspomniał, że ją znał. A teraz patrzyłam na dowód, że nie dość, że ją znał, to jeszcze stał z nią ramię w ramię, jakby byli sobie bliscy.
– Skąd pan to ma? – wydusiłam z siebie, a mój głos drżał bardziej, niż bym chciała. – I co pan o tym wie? Komisarz Nowak, mężczyzna o zmęczonych oczach i wyważonych ruchach, wskazał mi krzesło naprzeciwko biurka.
– Proszę usiąść, pani Ewo. – Poczekał, aż opadnę na siedzenie, zanim mówił dalej. – To zdjęcie znaleźliśmy w mieszkaniu Leny. Wsunięte pod szufladę, prawie ukryte.
Jej matka twierdzi, że nigdy go nie widziała. Nie mogłam oderwać wzroku od twarzy ojca. Stał tam, oparty o poręcz mostu, z tym swoim charakterystycznym, półuśmiechem, który zawsze oznaczał, że coś ukrywa. Obok niego Lena śmiała się z wiatrem we włosach.
Wyglądali, jakby się dobrze znali. – Mój ojciec nigdy nie wspominał, że znał Lenę – powiedziałam cicho. – A ja mieszkałam z nim przez całe życie. Pracował za granicą przez ostatnie dwa lata przed jej śmiercią, ale…
to niemożliwe. To musi być pomyłka. Nowak pokręcił głową. – Dzwoniłem do niego wczoraj.
– Widząc moje zdziwienie, dodał: – W ramach rutynowych czynności. Zapytałem wprost, czy znał ofiarę. Przez długą chwilę milczał. Potem powiedział tylko: „To była prywatna sprawa”.
I się rozłączył. Prywatna sprawa. Te słowa wbiły się we mnie jak nóż. Mój ojciec, który zawsze był dla mnie otwartą księgą, który nie umiał kłamać nawet w drobiazgach, zbył policjanta taką formułką.
– Muszę z nim porozmawiać – powiedziałam, wstając z krzesła. – Muszę go zapytać wprost. Nowak podniósł rękę. – Jeszcze jedno.
– Otworzył szufladę i wyciągnął z niej przezroczystą kopertę z dowodem rzeczowym. W środku znajdowała się kartka, zagięta na czworo. – To też znaleźliśmy w jej rzeczach. Bez koperty, bez adresata.
Po prostu złożona kartka. Wyciągnęłam rękę, ale nie sięgnął do mnie. – Najpierw niech pani to zobaczy. – Otworzył kopertę i wyjął kartkę, kładąc ją na blacie przede mną.
Była wypełniona odręcznym pismem. Moim pismem. Zamarłam. To był list, który napisałam do Leny trzy tygodnie przed jej śmiercią.
Zwykły, codzienny list, w którym pisałam o swojej pracy, o tym, że się starzeję, że czasem czuję, jakbym utknęła w pułapce własnego życia. Nie wysłałam go jednak nigdy. Zgubiłam go gdzieś w domu, myślałam, że przepadł na dobre. A teraz leżał tutaj, w gabinecie policjanta, jako dowód w śledztwie w sprawie śmierci kobiety, której nigdy nie poznałam.
– Skąd ona to miała? – wyszeptałam. – Jak to możliwe? Nowak patrzył na mnie uważnie.
– To pani pismo? – zapytał, choć odpowiedź znał. Skinęłam głową. – Lena miała ten list przy sobie w chwili śmierci.
Był w jej kieszeni. Czułam, jak pokój zaczyna wirować. Jakiś związek musiał istnieć, ale nie widziałam go. Nie znałam Leny.
Nigdy jej nie spotkałam. A jednak ona miała mój list. List, który napisałam do siebie samej, w chwili słabości, adresowany do nikogo konkretnego. A teraz okazało się, że trafił do kobiety, która zginęła w wypadku, który wszyscy uznali za nieszczęśliwy zbieg okoliczności.
A mój ojciec, który miał być za granicą, stał na zdjęciu obok niej, uśmiechnięty, jakby znał jej sekret. Spotkałam ojca na parkingu pod jego domem. Siedział w samochodzie, z rękami na kierownicy, jakby czekał na coś albo na kogoś. Kiedy zapukałam w szybę, drgnął i odwrócił głowę.
Jego twarz, zwykle pogodna, była napięta. – Ewo – powiedział przez otwarte okno. – Nie dzwoniłaś. – Bo nie wiedziałam, o co mam cię zapytać.
– Wyciągnęłam z kieszeni kopię zdjęcia, które dostałam od Nowaka. – Dopóki nie zobaczyłam tego. Zbladł. Przez długą chwilę tylko patrzył na fotografię, a potem westchnął głęboko, jakby zdejmował z siebie ogromny ciężar.
– Myślałem, że to już nigdy nie wypłynie. Oparłam się o maskę jego samochodu. – Kim była dla ciebie Lena? Skąd miała mój list?
Ojciec zamknął oczy, a ja zobaczyłam, jak jego dłonie drżą na kierownicy. Kiedy je otworzył, w jego spojrzeniu było coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam. Nie wstyd. Smutek.
I jeszcze coś. Odwrócił wzrok w stronę horyzontu, jakby szukał tam słów, których nie mógł znaleźć wewnątrz siebie. – Lena… – zaczął, po czym zamilkł na tak długo, że zaczęło mnie to przerażać.
Wreszcie podjął, głosem cichym, jakby mówił do siebie: – Lena była twoją siostrą.
