De Wind bei Harlington het gwüscht, wie wenn er de Platz au kenne würd. Er het sich zwüsche de riiche Chileböim verlüürt, het die chline amerikanische Fahne gegenüber de wiss Chalchstaisteile boge, wo si gstanden isch, und het am Ändi de Staub vom trochene Bode i iri Schueh gweht. Si isch dört gstande, nume no d Daniel und d Grundstig. Zwei Männer.
De Gärtner, wo witt ewäg sis Gras gmäiht het, und de General, wo vor ihre gstanden isch, sy Huet unger em Arm, d Schultere straff, wie ne Maa, wo gwüssi Sachen i sim Läbe nie chönnt loslah. Uff em Grab vo ihrem Vater lyt e nöis Dräckchübel mit paar frische Rose, aber si wott nöd dra dänke, dass das – das isch das Ändi gsi. Sie hät de Arm nöd welle höchhebe, hät nöd welle tue, als wär irgendöppis verbii. Dr General hät d Lippe churz uffenangand presst und denn aagfange rede.
“Soche Tage sind nie eifach”, hät er gseit, und si het gwüsst, dass me so öppis zu allne seit. “Aber är isch guet heimcho. Das isch es, wo zellt. ” Sie het nöd gantwortet, het nume uff d Grabschrift gluegt, wo i de Sunne blitzte.
De Name, d Date, de Satz, wo d Daniel so oft usegschwürt hät. Alles. Das isch s’Gäbig vo irem Vater gsi. Är isch e ruhige Maa gsi, e Maa vo allne Täg.
Aber das, was de General jetzt vor ire stoh het und so redet, als wär er en alte Fründ vom Vater gsi – das hät nöd i s Bild passt, wo si vor em Grab gha hät. “Er hät viel über dich g redet”, hät de General gseit. “Er isch stolz gsi uff dich, e chli spät hät är halt no chönne zeige, aber er isch stolz gsi. ” Sie hät s Gfühl gha, dass das nöd nume e Phrase isch.
“I ha nie gwüsst, dass er de Armee kennt”, hät sie gseit, und ihre Stimm isch fester gsi, als si sich gfüehlt hät. “Er hät zu de Marine welle. Er hät gseit, er wett mit de Füess im Wasser sy. ” Dr General hät de Chopf gschüttlet.
“Nei, er isch nöd i d Marine. Er isch bi de andere gsi. ”
Sie hät gwusst, dass sie Froge wott stelle, aber si wott nöd, dass ihre Stimme bricht. “Was für andere?
” Dr General het gluegt, als er d Antwort abwägt, und denn hät er d Lippe zäme presst und uff es Foti gspickt, wo us sym Mantel useguckt isch. “Das isch e Ufgab, wo me nöd so vil drüber redet”, hät er gseit. “Aber er hät gseit, wenn em öppis passiert, soll i di id Richtig schicke. Er isch sicher gsi, dass du emol chunntsch.
” Er hät e Kuvert usezoge, wo nöd gross gsi isch, aiweger wiss. “Das isch für dich. Und denn nume, nach em Grab. ”
Sie hät s Kuvert gno, und ihre Name isch druf gstande, i de grosse, ruhige Händschrift vo ihrem Vater.
Si hät s i de Mantel gleit, ooni es uffzmache. Dr General hät es churzes, förmlechs Nicken gmacht. “Pass uf dich uf”, hät er gseit und isch zum wartende Auto ggange. Si isch nöd uff em Örtli blibe, wo s Grab isch, aber si isch au nöd diräkt hei.
Si hät uf me Bänkli am Rand vom Fäld gsässe, bis d Sunne undergange isch, und hät s Kuvert i de Händ ghalte. Si hät s nöd uffgmacht, bis sie de Schlüssel vo irem Auto ghört hät, wo si um 7i vom öffentleche Parkplatz zrugg zum Auto isch. Erscht denn hät sie s uffgmacht. Drin isch es Kuvert gsi mit em Name vo re Bank z Gämf druff, und e handgschribeni Notiz.
“Liebi, wenn du das läse chasch, isch es, will öppis Gschüssigs mit mer passiert isch. Das isch mini Schuld, aber au das isch öppis, wo nöd ungschuezt blibe isch. Es het immer no Lüt, wo uff das alte Komplott luege. Und ich ha s Gfüehl, du bisch einzigartig, dass du das chasch und witt.
Es isch e chliises Vermöge, aber meh na, es isch e Verantwortig. Chumm nöd mit Lüüt, wo du nöd kennsch. Chumm uf d Bank am 15. und frag nach em Schliessfach, wo uf dä Name lichtet.
Sie wärde dir Vertraue. Es isch nöd das, was i wott, dass du bisch, aber es isch das, wo du bisch. Dini Vater. ”
D Wort hät sie zweimal gläse.
Sie hät sich nöd as Gfühl gwönnt, dass es irgendöppis mit em Vater z tue hät, aber d Notiz isch sälber gsi, sälber i de Art, wo er gredt hät, wenn er morn z ville Kaffi gha hät. Sie hät gwüsst, dass es nöd eifach isch, aber sie hät nöd gwüsst, dass es das isch. Sie hät de Vertrauensmensch i de Firma aglüte, e Kolleg, wo früehner bi de Marine gsi isch, und hät ihn gfragt, ob er öppis über d Bank ghört hät. “Gämf?
” hät er gseit und isch still worde. “Gämf isch e Stadt, wo me s Gäld verschwinde löt. Wärum frögsch? ” “Es isch eErb”, hät sie gseit.
“Vo witem. ” Er hät gluegt. “Nimm öpper mit, wo weiss, wie das goht. ”
Si hät nöd wele, aber si hät gwüsst, dass er rächt hät.
Si hät de Daniel nöd aglüte. Si hät de ältisch Brueder nöd gseh, sit si s letzte Mal gstritte händ, und si hät gwüsst, dass är für s Gäld nöd füre sich sälber wott. “Daniel”, hät si gseit, wo de dritt Aafruef gange isch, “i ha öppis gfunde. Wo de Vatter gstorben isch.
Es isch e Bank uf Gämf. ” Hät es am andere Ändi still worde. “E Bank? Was meinsch mit Bank?
” “I ha s Koordinationskomitee gfunde, i dem sine Schublade. Es isch uf e Name vo de Vatter. Uf e Name vo üüs, muen i mi itz chürze. ” “Du bisch verruckt”, hät de Daniel gseit, aber si hät gwüsst, dass är ufmerksam isch.
“Du chunnsch nöd uf Gämf, das isch nöd üüsi Art. ” “Doch, i fahre. ” “Du häsch kei Ahnig, was das isch. ” “Nei, aber du au nöd.
Und i ha s Gfüel, das isch nöd nume e Gschicht. ”
D Flugwarte uf Gämf sind e Katastroph gsi, aber sie hät s Gägewarte gfunde. Si hät s Charte gno, wos uf irgendene Altstadtgasse agfange hät, und isch zum Quai ggange, wo d Bankiire, die alte us em 18. Johrhundert, am Wasser ständ und ihri Fassade im dunkle Wasser spiegle.
Sie hät d Name a de Türe gsuecht, de Name vom Vater, bis sie i de zweite Ryye vo-ne-re schmale Gasse glandet isch. Es isch e Bank gsi, wo uf em Schild nume “Societe de Gestion” gstande isch, uf em alte Messing. Si hät d Türe uffgmacht und isch i e Vorzimmer träte, wo ganz i dunkle Holz und ältere Lüüt ghalte worde isch. Uf de andere Syte vom Schalter hät e Maa gstande, uf em Namensschild “Marcel”.
Er hät uffgschaut, wo si idcho isch, und hät si mit ere Fründlechkeit agluegt, wo nöd gschpielt gsi isch. “Chunt dä, wo gwartet hät”, hät er gseit. “Ich bi de Sohn vo de Herr Meier. ” De Maa hät de Chopf gschüttlet.
“Nöd de Sohn. D Tochter. Bitte. Er hät gseit, d Tochter chunt.
”
Sie hät nöd gwusst, was sie antworte söll, und hät nu gtuschtet. “Ich ha di Date vo mim Vater”, hät si gseit. De Maa hät e Umgang gha, wo nöd sich gheisse hät. “Das isch guet”, hät er gseit.
“Sie händ s Kübel über de 15. übercho. Das isch hüt. ” Er isch zur Syte trätte und hät uf e Türe zur eigete Büro ggschobe.
“Bitte, setzd diä. Mir händ viel z rede. ”
S Büro isch funktional gsi, mit eme grosse Fenster uf de Rhone. De Marcel hät sich gägüber gsetzt und d Händ uf de Tisch gleit.
“Also, Herr Meier”, hät er agfange, “was wüsse Sie über d Aktivitäte vo welem Vater? ” “Nichts”, hät si gseit, und s isch d Wohrheit gsi. “Er isch i de Marine gsi. Er isch Rentner gsi.
Er isch a me Härzschlag gstorbe. ” De Marcel hät gluegt, als wär das e Antwort, wo er nöd erwartet hät. “Sie händ nöd gwüsst, dass er hie e Schliessfach gha hät. ” “Nei.
” “Und dass er e Konto gha hät, wo immer no aktiv isch. ” “Nei. ” De Marcel hät uf d Uhr gluegt. “Also.
Sie sind da, will Ihr Vater gsagt hät, Sie söllet da sy. Er hät gsait, dass Sie de Schlüssel bechunnt, wo Sie da sind. Er hät gsait, dass Sie d Einzigen sind, wome vertraue chan. ” “Vertraue wofür?
” “Für s Gäld. ” Er hät de Stuhl zrugggschobe und isch zu re Türe ggange, wo hinger eme Gäldschrank isch. “Es isch e Depotschliessfach. Druf isch de Name vom Vater.
Und druf isch e Uffgab. Die Uffgab hät er hinterlah. Er hät gwüsst, dass das passiert, Herr Meier. Er hät gwüsst, dass es passiert, will er s hät hie z Gämf vorbereitet.
Und er hät gwüsst, dass Sie chömed. ”
D Wort sind i de Stille vom Büro hange blibe. Uf em Tisch hät de Schlüssel gleit, e grosse alte Sache us Metall, wie für e Schatulle. “Ich verstand nöd”, hät si gseit.
“Was isch da drin? ” De Marcel hät de Chopf gschüttlet. “Das chan i Ihne nöd säge. Das chan nume de Wächter vom Konto.
Und das sind Sie. ” Er hät e Besitzcharte über de Tisch gschobe. “Unterschribe Sie, dass Sie s Eigentum überneh. Und denn folge Sie mer.
”
De Gang isch lang gsi und hät scho ganz usgseh, mit gelber Wandleucht. De Marcel hät e schwere Iigang ufgmacht, und si sind in e Ruum trätte, wo ganz us Beton gsi isch und wo e grosse Gäldschrankstüre drin gstande isch. Er hät e Schlüsselbruuch gha, wo am Ändi vom Bund ghangen isch, und hät d Türe ufgmacht, wo e Schublade usezoge. “Das isch s Schliessfach”, hät er gseit.
“Ohni Passwort cha me nöd anetue. ” Er hät uf e chline Tastatur gschaut, wo hinger me Spiegel versteckt gsi isch. “Aber das hät der Vater Ihne übergeh. ” Sie hät gwusst, dass er d Zahl gmeint hät, bevor er si gseit hät.
Er hät si gflüsteret, aber si hät si trotzdem ghört. “9012. Er hät gseit, dass Sie das wüsse. ”
Sie hät d Zale gschribe und hät gwusst, dass es s Geburtsdatum vo ihrer Muster isch, de Tag, wo si gstorbe.
Si hät d Tastatur gschribe, und im Innere vom Schliessfach hät es kei Gäld, kei Juwele, nume e Mappe us dunklem Leder gleit. Si hät se usezoge und uffgmacht. Drin sind Papiere gsi, aber nid wie e Testament. Es sind Koordinate gsi, e Karte vo de Alpe, en usführliche Plan.
Und e Brief, adressiert a “Mier”. “Liebe Tochter, wenn du das läse chasch, de ha i nume no churzi Ziit. Es isch nöd so, dass i di ha will usschliesse. Es isch so, dass i di nöd ha welle laa i das inezieh, wo nöd a mir gsi isch.
Die Brief, das sind Ufträg. Es sind offizielli Sache, wo niemer offiziell chan tue. Sie händ gseit, es seig e Falschheit, aber wenn öppis passiert, passiert es schnell. Und wenn du das läse chasch, sinds scho z spät für mich.
Ich ha di lieb, und ich ha gwüsst, dass du, wo du chasch, au chunsch. Es isch e Gäld, wo nöd üüs ghört. Es isch e Schuld. Und du bisch die Einzige, wo se chan zruggzahle.
Frag de Marcel nöd. Er weiss nid. Und lueg, dass dini Schwöschter nöd i das inezieht. Die Sache, wo i ha tue, sind für de Chrieg.
Und du bisch de Friede, wo druf folgt. ”
Sie hät de Brief bis zum Ändi gläse und de Marcel het de Chopf gschüttlet, als well er säge, er heb nüt ghört. “Was isch i dem? ” hät er gfragt, und sie hät s Gfüel gha, dass er kei Lügner isch, nume ne Diener.
Sie hät de Mappe under de Arm gno. “Es isch e Erb”, hät sie gseit. “Vo früener. ” De Marcel het gluegt, hät aber nüt gseit.
Uf em Wäg zrugg zum Hotel hät sie de Brief nomol gläse, under em Publi-Lampe, wo d Gass ufglüet hät. Es isch nöd s einzigi Schrybe gsi. Uf em letzte Blatt isch e Kontonummere gsi. Und e Name.
E Name, wo si nöd kennt het, aber wo uf em Konto gstande isch, wo immer no offe isch: E Stiftig, wo sich “Lena” nennt, und wo für medizinischi Hilf i Konfliktgebiet isch. Si hät gwüsst, dass es nöd e normali Bankverbindig isch. Si hät gwüsst, dass de Vater e Rolle gspilt hät, wo me nöd uf ere Visitecharte zeigt. Si hät de Emmanuel aglüte, de Kolleg, wo bi de Marine gsi isch, und hät ihm d Situation erklärt, so neutral wie me cha, ohni d Brief z erwähne.
“Er isch i de Ufklärig gsi”, hät er gseit, nach langem Zögere. “Das isch s, was me nöd redet. Das isch d Schatte. Wenn er i de Ufklärig gsi isch, de het er Sache gwüsst.
Und die Sache sind nie wükli vergange, oder? ” “Nei”, hät si gseit. “Sie sind au nöd wükli vergange. ”
Si hät de Daniel nöd welle aalüte, aber si hät gwüsst, dass er s Rächt hät, s Gfüel z ha, dass er zrugggschosse wird.
Er isch am zweite Tag uf Gämf gfloge, ooni z froge. Si hät ihn a der Flugwarte troffe, und är isch sofort uf si zuegange, mit eme Gsicht, wo zwüsche Zorn und Sorgfalt gschwankt hät. “Was wird da eigentlich gschpielt? ” hät er gseit, statt “hallo”.
“Das hani ghofft, chasch du mir säge”, hät si gseit. “Vatter hät e Bankverbindig uf de Name vo meiner Muster gha. Er hät en Uftrag gha. Und er hät Brief gschribe.
” “Uftrag? Wärum schrybt er Uftrag? ” “Will er hät, dass das ne öpper anders würd mache. ”
De Daniel hät de Brief gläse, wo si em gäh hät, und si hät gluegt, wie er sys Gsicht verzogen hät, wo er de Name vo de Stiftig gläse hät.
“Das isch nöd normal”, hät er gseit. “Das isch irgendöppis für e Import/Export-Firma. Das isch kene Wohlfüehlverein. ” “Es isch e Ufklärig”, hät si gseit.
“Er isch bi de Ufklärig gsi. Und de Uftrag, wo er hät gha hät, isch nöd mit ihm gstorbe. Er isch über ihrne Chöpf ghange. ” De Daniel hät de Brief uf de Tisch gleit, hät aber nöd gluegt, dass er s Bii wärzig würd.
“Und was weisch du? Würkli? ” “Dass i nach Dütschland muen. Uf Berlin.
Und dass i de Brief do hii mues bringe, wo er adressiert isch. ”
“Du bisch nöd de Kurier vo öpperem. ” “Doch, das bin i. Für ihn.
”
Si isch am nächste Morge uf Berlin gfloge. D Adress im Brief isch e Wohnig i de Nöi Schöneberg gsi, es Huus us de Gründerzyt mit eme grüeßte Iigang. E Frau hät ufgmacht, e Frau mit graue Hoor und eme ruhige Gsicht. “Sie sind d Meier Tochter”, hät d Frau gseit, und es isch kei Froog gsi.
“Ja. Und Sie sind d Frau vom Vater syne Kontakt? ” “Nei”, hät d Frau gseit und hät d Türe wyter ufgmacht. “Ich bin d Frau, wo d Kontakt ufnimmt.
Chömed Sie ine. Es isch scho z spät, um uf em Gang z rede. ”
D Wohnig isch ruhig gsi, mit alte Möbel und eme Grichtsbuch ufem Tisch. D Frau hät se uf e Sofa gheisse und Kafi ufgschüttet.
“Er hät gseit, wenn öppis passiert, chunnt d Tochter”, hät d Frau agfange. “Er hät gseit, sie wäri vorbereitet. Stimmt das? ” “Nei”, hät si gseit.
“Stimmt nöd. Ich ha kei Ahnig, was ich do tue. Ich ha nume Brief und e Schlüssel und e Adress. ” “Und das isch scho gnueg.
” D Frau hät e Mappe ufem Tisch i d Mängi gno und usezoge. “Es isch e Stiftig. Sie isch für e medizinischi Versorgig vo verwundete Soldate. Aber es isch nöd die offizielli.
Die offizielli isch e Tarnig. ” “Wärum vertelle Sie mir das? ” “Will er hät gseit, dass Sie de einzig sind, wo nöd ufhöre z fragen. ” D Frau hät e Pause gmacht.
“Ihr Vater isch nöd nume e Soldat gsi. Er isch e Vermittler gsi. Er hät Sache und Lüüt zäme bracht. Er hät Gäld transferiert, wo für de Friede gsorget hät, aber au für de Chrieg, wo nöd offiziell isch.
Und er hät ufghört, wo er gmerkt hät, dass es e falschi Richtig gno hät. Er hät sich abgsetzt. Und er hät s Wüssensystem mitgnoh. ”
“Was für es Wüssensystem?
” D Frau hät uf de Brief gluegt. “D Kontakte. D Kontene. D Sicherhäite, wo s a de früsche Soldate überchunnt, wo nöd uf em Papier existiere.
Es isch e Netz, wo er uffbaut hät. Und das Netz hät er entwirrt, bevor er gstorben isch. Aber es isch immer no aktiv. Es isch immer no da.
Und d Lüüt, wo dini Verbindig sind, sind immer no deil vo däm Netz. ”
De Wäg zrugg isch still gsi. Si hät de Frau ire Name erst gfragt, wo si scho a de Türe gstanden isch. “Rosa”, hät d Frau gseit.
“Aber das hät Ihnen nie öpper gseit. ” Sie isch zrugg uf Gämf, und i de letzte Rächheit hät si de Brief nomol gläse. Uf em letzte Blatt isch e Adress zue me Kieskeller z Züri gsi. Und uf em chilene Blatt e Koordinate us de Berge, nördlich vo Chur.
Es isch e Karte gsi, wo si in ihrne Händ ghebt hät, wo aber nöd irgendöppis erklärd het. Es isch e Positionsangab gsi. Und sie hät gwüsst, dass dass das Zylinder isch, wo si nöd cha ignore. De Daniel isch zruggfloge.
Sie hät ihn an de Pforte gstartet, und er hät churz ufghört, si aaluege. “Bisch sicher, dass du das alls mache witt? ” hät er gseit. “Nei”, hät si gseit.
“Aber i muss. ” Er hät si aagluegt, und si hät gwüsst, dass er s verstande hät. “Wenn du e Ruckzughäder bruuchsch”, hät er gseit, “schryb. Und lueg, dass de Vatter nid wott, dass du mit em Stirn vor d Wand laufsch.
” Er isch is Flugzüg gstiege, und si isch uf em Rollfeld gstande, bis es nümme gsi isch. Si isch i d Schwiiz gfahre, id Bärge, und hät de Brief adressiert a “Herr, wo de Name uf em Schild a de Türe isch”. D Bärgstation isch am Ändi vom Tal gsi, und es hät niemer gwartet. Aber a de Türe isch es Schild aagschraubt gsi, “Büro für Sonderuffräg”, und si hät gwüsst, dass es richtig isch.
Si hät d Türe ufgmacht und isch in e chalte Chäller trätte, wo e Maa hinger eme Pult ghockt isch. “Sie sind d Meier Tochter”, hät er gseit. “Ich ha ghört, dass Sie chäme. ” “Vo wäm?
” “Vo eme Fründ. ” De Maa hät de Brief gno, de Brief, wo nie offiziell existiert hät, und hät en gläse. “Und? ” hät er gseit.
“Was wend Ihr? ” “Ich wott, dass es ufhört”, hät si gseit. “Ich wott, dass dis Ding ufhört, wo de Vatter afange hät. Ich wott d Unterlage.
Alls. Und ich wott, dass irgendöpper d Verantwortig übernimmt. ” De Maa hät gluegt, und denn hät er e Mappe usezoge. “Da isch alles.
Es isch fertig. ” Er hät hinde sich uf e Stapel Chiste zeigt. “Es isch nume no e Froog, öb Sie d Verantwortig au wänd. Will das da isch nöd e Sache, wo me abgit, au nid, wenn me tot isch.
”
“Ich verstand”, hät si gseit, und si hät s gwüsst. “Aber es isch nid mini. Es isch nie mini gsi. Und es isch nid am Ändi.
Aber es isch am Ändi vom Vatter. ”
Si isch use, is Tal ab, und hät de Himmel aagluegt, wo über de Gipfel grau worde isch. Es isch kai Abschluss gsi, aber es isch e Ändi gsi. Uf em Wäg zrugg uf Gämf hät si d Fenster ufgmacht, und de Wind isch ihr is Gsicht gschlage.
Und sie hät gwüsst, dass de Vater, wenn er ghöört hät, dass de Brief abglehnt worde isch, dass er s verstande hätt. Dass er s gwüsst hätt, dass das d einzige Ufgab isch, wo sie i dem Moment überneh hät chönne. Zrugg z Norfolch hät si de Vertrag für de Verchauf vom Haus unterschribe, wo d Hälfti a Daniel gange isch und d Hälfti uf es Konto, wo niemer kennt. Si hät d Schlüssel vo de Wohnig z Gämf zrugggeh, und het de Brief, wo sie nie hät wele schrybe, aber wo sie trotzdem gschribe hät, uf de Tisch gleit.
Es isch e churze Brief gsi. “Liebi Mami. Es tut mer leid, dass i nöd früener ha chönne. Er hät gseit, es isch für de Friede gsi.
Und i ha nie welle glaube, dass es öppis anders gsi isch. Aber es isch vergange. Es isch alles vergange. Und i ha s Gfüel, dass es endlich verbii isch.
”
Si hät de Brief ines Kuvert gleit, wo kei Adress druf gsi isch, und hät ne i d Schublade vom Chuchichäschtli gleit, wo de Vater syne Sache ufbewahrt hät. Dänn hät si d Türe zuegmacht, s Chindheitshuus abgschlosse, und isch zrugg i irer eigete ruhige, sichere Welt trätte. D Stadt vo de Gämfer Bankene, vo de Brief und de alte Gschichte, isch e Erinnerig worde, wo langsam verschwunde isch, bis nume no de Wind übrig bliiben isch, wo vo de Alpe über de Fluss z Gämf wächlet und de Name vo de Väter i de Wind flüstert, wo nie ganz vergange sind, aber wo endlich rueh chönd.