Zimą marzły mi ręce, latem wracałem do domu mokry od potu. Do dziś, kiedy o niej myślę, mimowolnie się uśmiecham. I właśnie do tego dążyliśmy. Potem przyszła pierwsza inwestycja, małe mieszkanie do wynajęcia.
Dokładaliśmy się do remontów, wspieraliśmy w trudniejszych chwilach, opiekowaliśmy się wnukami. Do dziś ciężko mi o tym mówić. W tamtym momencie nie przywiązałem do tego większej wagi. Znacznie bardziej zastanawiało mnie coś innego, bo mniej więcej od kilku miesięcy Wiesław i Jolanta coraz częściej zadawali mi te same pytania.
Nie powiem, że było łatwo, ale człowiek przyzwyczaja się do różnych rzeczy. Do ciszy w domu, do jednego talerza na stole, do tego, że nikt nie pyta wieczorem, czy zrobiłem sobie herbatę. Było jednak coś, do czego nie mogłem się przyzwyczaić. Początkowo pojawiał się od czasu do czasu.
Innym razem nawet dojście do kuchni wydawało się wyzwaniem. Wracając do domu, zatrzymałem się przy aptece. Odebrałem receptę i schowałem opakowanie do szafki w kuchni. Nie przywiązywałem do tego większej uwagi.
No wiesz, dokumenty, mieszkania, testament. Nawet nie przyszło mi do głowy, żeby szukać w tych słowach drugiego dna. No mieszkania, formalności, opłaty. Stałem w kuchni i sięgnąłem do szafki po opakowanie leków.
Kiedy jednak wziąłem pudełko do ręki, od razu wydało mi się podejrzanie lekkie. Nie chodziło nawet o same tabletki, bardziej o nieprzyjemne uczucie, że coś jest nie tak. Następnego ranka zadzwoniłem do apteki. W rzeczywistości odliczałem godziny do następnej dawki, do następnej nocy, do momentu, kiedy wreszcie będę mógł normalnie funkcjonować.
No nie zauważyłeś ostatnio problemów z pamięcią? – zapytał ktoś kiedyś. Wiesław przyjechał wieczorem, pomógł mi wynieść kilka rzeczy do garażu, a potem usiedliśmy w kuchni. Po powrocie do domu schowałem je do kuchennej szafki.
Do czasu. Do domu regularnie przychodziły właściwie tylko trzy osoby: Wiesław, Jolanta i Edward. Roman, kto ma dostęp do twojego domu? – zapytał kiedyś Edward.
Przeniosłem je do starej szafki na piętrze, w pokoju, którego praktycznie nikt nie używał. Usiadłem przy biurku i wyjąłem mały notes. Nie zapowiadał wizyty, po prostu zadzwonił do drzwi. Zaprosiłem go do środka.
Jasne, poszedł do kuchni. Usiadłem ciężko na łóżku i wtedy coś do mnie dotarło. Wieczorem zadzwoniłem do Edwarda. Od czasu do czasu dzwoniła Natalia.
Przez chwilę panowała cisza, potem oboje przeszli do kuchni. Potem poszedłem do kuchni. Do świtu słuchałem nagrania raz za razem. Siedziałem przy kuchennym stole niemal do świtu.
Następnego dnia rano zadzwoniłem do Edwarda. Jedziemy do prawnika – powiedziałem. Ktoś próbuje wykorzystać pana zaufanie i stan zdrowia do przejęcia kontroli nad majątkiem – usłyszałem. Kiedy wróciłem do domu po jednym ze spotkań, zadzwonił telefon.
Przy Wiesławie kilka razy celowo powtarzałem te same pytania. Pewnego dnia Wiesław przyjechał do mnie wyjątkowo zadowolony. Dlatego właśnie powinieneś mieć kogoś do pomocy – powiedział. Tato, pamiętasz, że miałeś zadzwonić do hydraulika?
– zapytał. Skąd ci to przyszło do głowy? – odpowiedziałem. Na początku rozmawialiśmy o zwykłych sprawach, potem sam wrócił do tematu.
No wiesz, zdrowie, dokumenty, formalności – rzucił. Kilka minut później zadzwoniłem do Edwarda. Dzień, do którego przygotowywałem się od tygodni, w końcu nadszedł. Przez całą drogę do Warszawy rozmawialiśmy niewiele.
Kiedy weszliśmy do sali konferencyjnej, Elvira już tam była. Wiesław od razu pochylił się do przodu. Chyba doszło do jakiegoś nieporozumienia – powiedział. Elvira spokojnie sięgnęła do swojej teczki.
Tato, nie mów tak do mnie – usłyszałem. Po zakończeniu nagrania nikt nie miał już nic do powiedzenia. Myślę, że możemy przejść do drugiej części spotkania – powiedziałem. Nie miałem już nic do powiedzenia.
Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem po powrocie do domu, była wymiana zamków. Powoli wracałem do dawnych spacerów. I wtedy dotarła do mnie najważniejsza lekcja całej tej historii. Odwróciłem się do Edwarda i uśmiechnąłem lekko.
Wiesz, do jakiego wniosku doszedłem? – zapytałem. Warto było wysłuchać tej historii do końca.
