Brett Ellison spędził piętnaście lat na tropieniu przestępców poprzez ich ślady finansowe. Jako księgowy sądowy FBI był metodyczny, precyzyjny i niemal niemożliwy do oszukania. W wieku czterdziestu dwóch lat stał na szczycie swojej kariery, co sprawiało, że to, co wydarzyło się w Walentynki, było szczególnie gorzką ironią. Bukiet dotarł o drugiej po południu do biura FBI w Filadelfii.
Białe kwiaty oleandra, misternie ułożone z gipsówką i ciemną zielenią. Dołączona kartka głosiła: „Mojemu wspaniałemu mężowi. Wesołych Walentynek. Całą miłością, Amber”.
Koledzy z biura zaczęli go przekomarzać. – Ellison robi się miękki – zażartował Tony Greer z sąsiedniego boksu. – Żona owinięta wokół palca. Brett się uśmiechnął, ale coś go niepokoiło.
Amber nie była typem romantyczki. Przez siedem lat małżeństwa nigdy nie wysłała mu kwiatów do pracy. Zazwyczaj zapominała o walentynkach, twierdząc, że to wymysł kapitalizmu. W zeszłym roku była wręcz zła, że zarezerwował stolik w restauracji.
Wciąż nad tym myślał, gdy obok jego biurka przechodziła Lucille Hayden. Lucy była administratorką biura, bystrą kobietą po trzydziestce, która w ostatnim roku studiów medycznych porzuciła je, by po nagłej śmierci ojca przejąć rodzinne finanse. Zaprzyjaźnili się. Ona ceniła jego metodyczny umysł, on jej wiedzę medyczną, która nie raz okazała się przydatna w śledztwach.
Lucy zatrzymała się w pół kroku, a jej twarz nagle pobladła, gdy spojrzała na kwiaty. – Brett – powiedziała zdławionym, opanowanym głosem. – Nie dotykaj ich więcej. Spojrzał na nią zaskoczony jej tonem.
– Co? Chwyciła go za ramię, a jej uścisk był rozpaczliwy. – Musisz mi teraz zaufać. Umyj dokładnie ręce.
Potem jedziemy do szpitala. – Lucy, o co chodzi? Pochyliła się bliżej i zniżyła głos. – Nie mogę ci teraz wyjaśnić, ale jeśli mam rację, jesteś w poważnym niebezpieczeństwie.
Proszę. Brett nauczył się ufać swojemu instynktowi co do ludzi. Lucy nie była histeryczką. Nie panikowała.
Prawdziwy strach w jej oczach przesądził sprawę. Pięć minut później jechali jego samochodem do szpitala Jefferson. Lucy ostrożnie, w rękawiczkach, przeniosła kwiaty do plastikowego worka na dowody z jego biurka, odmawiając wyjaśnień, dopóki nie zostali sami. – Oleander – powiedziała w końcu, a jej ręce lekko drżały.
– To kwiaty oleandra, Brett. Każda część tej rośliny jest śmiertelnie trująca. Nawet pyłek, jeśli go wdychasz głęboko, gdy otwierasz pudełko. Jeśli dotkniesz twarzy po ich dotknięciu…
Umysł Bretta pracował na najwyższych obrotach.
– Ludzie wysyłają oleandry cały czas. Kwiaciarnie…
– Nie, nie wysyłają. Nie białego oleandra. Nie tak czystego.
To zbyt niebezpieczne. Żadna szanująca się kwiaciarnia nie użyłaby go w kompozycji. Użyliby czegoś podobnego, ale bezpiecznego. Te są prawdziwe, Brett.
Rozpoznałam je natychmiast. Mieliśmy w akademii medycznej studium przypadku dziecka, które zmarło po włożeniu do ust jednego liścia. Jego dłonie zacisnęły się na kierownicy. – Amber by tego nie zrobiła.
– Nie oskarżam nikogo. Ale ktoś wysłał ci te kwiaty, wiedząc, czym są. A skoro to nie twoja żona, musisz się dowiedzieć, kto to zrobił. Lekarz z izby przyjęć, doktor Reginald Wallace, potraktował ostrzeżenie Lucy poważnie.
Po szybkim badaniu i pobraniu krwi podał Brettowi węgiel aktywowany jako środek ostrożności. – Pani znajoma prawdopodobnie uratowała panu życie – powiedział Wallace, przeglądając wstępne wyniki. – Ma pan podwyższone markery kardiologiczne, zgodne z wczesnym zatruciem oleandrem. Gdybyśmy zwlekali jeszcze kilka godzin, mielibyśmy do czynienia z poważną arytmią, być może zatrzymaniem akcji serca.
Brett siedział na szpitalnym łóżku, a rzeczywistość powoli do niego docierała. Ktoś próbował go zabić. Nie w afekcie, ale metodycznie, z zimną krwią, wysyłając kwiaty – gest, który dla każdego wyglądałby niewinnie i kochająco. A jednak niósł śmierć.
Lucy stała przy oknie ze skrzyżowanymi ramionami. – Muszę cię o coś zapytać i potrzebuję szczerej odpowiedzi. Jak wygląda twoje małżeństwo? – Dobrze – odparł Brett automatycznie.
Po chwili się zawahał. – A może nie. Prawda była taka, że przez ostatnie miesiące był tak pochłonięty sprawą śledzenia prania brudnych pieniędzy siatki handlarzy ludźmi, że ledwo bywał w domu. Kiedy już się pojawiał, Amber wydawała się obca.
Zaczęła obsesyjnie chodzić na siłownię, kupowała nowe ubrania, zmieniła fryzurę. Zakładał, że po prostu się zmienia, jak to robiła co kilka lat. – Jesteśmy małżeństwem siedem lat – powiedział powoli. – Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych.
Jest przedstawicielką handlową w firmie farmaceutycznej. Dużo podróżuje. Prowadziliśmy równoległe życia, chyba. Nienajgorsze, po prostu osobne.
– A ubezpieczenie na życie? – zapytała Lucy. Pytanie uderzyło go jak policzek. – Polisa na dwa miliony dolarów.
Oboje je mamy. – Jakieś problemy finansowe? – Nie. Dobrze zarabiam.
Ona też całkiem nieźle. Nic nam nie brakuje. Lucy przysunęła krzesło. – Brett, przykro mi, ale teraz musisz myśleć jak śledczy, nie jak mąż.
Kto zyskuje na twojej śmierci? Chciał bronić Amber, ale jego profesjonalizm wziął górę. – Dostaje wypłatę z ubezpieczenia, dom. Jest na nas oboje, ale to ja spłacałem większość kredytu.
Moje świadczenia emerytalne, oszczędności… – przerwał. – Może łącznie trzy miliony. – To motyw – powiedziała łagodnie Lucy. – Ale kwiaty przyszły z jej podpisem.
To zbyt oczywiste. Gdyby chciała, żebym umarł, byłaby sprytniejsza. – Chyba że uznała, że nikt tego nie zauważy. Większość ludzi nie rozpozna oleandra.
Dostajesz ataku serca, lekarze orzekają naturalne przyczyny. Zwłaszcza u mężczyzny w twoim wieku, ze stresującą pracą. Gdyby nie ja, gdybym nie rozpoznała tych kwiatów, byłbyś kolejną smutną statystyką. Umysł Bretta przeszedł w tryb śledczego.
– Muszę coś sprawdzić. Wyciągnął telefon i zadzwonił do znajomego z laboratorium kryminalistyki cyfrowej. – Miguel, potrzebuję nagrań z moich kamer domowych z dzisiejszego poranka. Wyślij na mój szyfrowany e-mail.
Tak, teraz. To pilne. Kiedy czekali, doktor Wallace wrócił z kolejnymi wynikami. – Dobra wiadomość: wykryliśmy to wystarczająco wcześnie.
Będzie pan musiał zostać na noc na obserwacji, ale powinien pan wrócić do pełni zdrowia. Zadzwonił telefon Bretta. Nagrania dotarły. On i Lucy obejrzeli je razem na ekranie.
O 9:47 rano pod dom podjechał van dostawczy. To nie był pojazd komercyjnej kwiaciarni. To był wynajęty van. Kierowca miał nasuniętą na czoło czapkę, okulary przeciwsłoneczne i rękawiczki.
Zostawił pudełko na ganku i szybko odjechał. – Sprawdź tablice – powiedziała Lucy. Brett już to robił. – Wynajęty w Enterprise.
Wypożyczony wczoraj po południu. Krew w nim zamarzła. – Dale Cologne. – Kto to?
Brett zacisnął szczękę. – Kierownik regionalny Amber. Spotkałem go dwa razy na firmowych imprezach. Arogancki gość, około trzydziestki piątki.
Zawsze wydawał się zbyt przyjacielski wobec mojej żony. Elementy układanki wskakiwały na miejsce. I obraz, który tworzyły, wcale mu się nie podobał. Brett przekonał doktora Wallace’a, że musi wykonać kilka telefonów ze szpitalnego pokoju, tłumacząc, że musi zorganizować zastępstwo.
W rzeczywistości uruchamiał prywatne śledztwo, całkowicie nieoficjalne. Zaczął od swojego przyjaciela Setha Bradshawa, prywatnego detektywa, który współpracował z FBI przy zleconych sprawach. – Seth, potrzebuję, żebyś obserwował moją żonę. Dyskretnie.
Zapłacę, ile trzeba. – Mówisz: obserwował twoją żonę? – Muszę wiedzieć, gdzie bywa, z kim się spotyka. Wszystko.
Od teraz. – Jezu, Brett, co się dzieje? – Nie mogę jeszcze wyjaśnić. Zrobisz to czy nie?
– Oczywiście, że zrobię. Daj mi jej dane. Następnie Brett zadzwonił do Zacka Carsona, eksperta od technologii, który pomagał mu tropić cyfrowe ślady w niezliczonych sprawach. – Zack, potrzebuję dogłębnej analizy czyjegoś cyfrowego życia.
Rejestry połączeń, maile, media społecznościowe, wszystko. – O kogo chodzi, Brett? Podał mu dane Amber i Dale’a Cologne’a. – Brett, jeśli to do sprawy, wiesz, że potrzebuję odpowiednich nakazów.
– To nie do sprawy. To osobiste. I potrzebuję tego szybko. Zapadła cisza.
– Jak szybko? – Dwadzieścia cztery godziny. – Zobaczę, co się da zrobić. Lucy przysłuchiwała się z zaniepokojeniem na twarzy.
– Brett, igrasz z ogniem. Jeśli się mylisz…
– Nie mylę się. – Spojrzał na nią. – Moja żona wysłała mi trujące kwiaty, które dostarczył jej szef.
Nawet jeśli istnieje jeden procent szansy, że mam rację co do tego, co się dzieje, muszę to wiedzieć. Wieczorem oddzwonił Seth. – Twoja żona wyszła z domu o czwartej. Pojechała do hotelu Written House.
Jest w pokoju 1247. Nie jest sama. Brett zamknął oczy. – Kto z nią jest?
– Nie mogę potwierdzić, ale mężczyzna pasujący do opisu Dale’a Cologne’a wszedł do tego samego pokoju dwadzieścia minut po niej. Zdrada zabolała bardziej, niż się spodziewał. Podejrzewał, ale potwierdzenie to co innego. – Obserwuj ją dalej.
Chcę wiedzieć, gdzie bywa i z kim się spotyka. Raport Zacka dotarł o północy. Brett wciąż był w szpitalu, podpięty do monitorów, ale jego umysł był w pełni czujny. Lucy została, przynosząc mu kawę i siedząc przy nim jak zatroskana przyjaciółka.
Dane z analizy cyfrowej były druzgocące. Amber i Dale wymieniali wiadomości od ośmiu miesięcy. Komunikacja została usunięta z ich głównych urządzeń, ale Zack odzyskał je z kopii zapasowych w chmurze. Wiadomości były jednoznaczne, zarówno seksualnie, jak i kryminalnie.
„Planują jego śmierć od trzech miesięcy. Kiedy go nie będzie, będziemy mieć wszystko” – pisała Amber. „Oleander jest idealny” – odpisywał Dale. „Naturalna toksyna roślinna, trudna do wykrycia.
Tylko musimy się upewnić, że ich dotknie. Na pewno dotknie. Znam go. Będzie wzruszony, że pamiętałam o walentynkach.
Prawdopodobnie będzie trzymał je na biurku cały dzień”. Brett czytał wiadomości, a każda z nich była jak cios nożem. Ale pod bólem tworzyło się coś zimnego, wyrachowanego. Próbowali go zabić trucizną.
Zaplanowali to skrupulatnie. I myśleli, że są od niego mądrzejsi. Myli się. – Lucy – powiedział cicho.
– Muszę cię o coś poprosić. Coś, przez co możesz mieć kłopoty. Spojrzała na niego spokojnie. – Czego potrzebujesz?
– Musisz mi pomóc umrzeć. Lucy wpatrywała się w niego. – Chcesz upozorować swoją śmierć? – Nie upozorować.
Chcę, żeby myśleli, że trucizna zadziałała. Tylko wolniej, niż planowali. Umysł Bretta pracował na pełnych obrotach, układając strategię. – Doktor Wallace mówił, że zatrucie oleandrem może wywołać zatrzymanie akcji serca.
Co, jeśli jutro będę miał nagły wypadek medyczny? Co, jeśli trafię na OIOM, a potem nie wyjdę z tego? – Brett, to szaleństwo. Mówisz o…
– Mówię o tym, żeby dać im wygrać.
Niech poczują się bezpiecznie. Niech popełnią błędy. W międzyczasie ja zbuduję sprawę, która zamknie ich na zawsze. Lucy zaczęła nerwowo chodzić po pokoju.
– Nawet gdybyśmy to wyciągnęli, a nie mówię, że tak, potrzebujesz akt zgonu, dokumentacji szpitalnej, pogrzebu. FBI będzie prowadzić śledztwo. Twoi koledzy…
– Tony Greer jest mi winien. Uratowałem jego karierę trzy lata temu, gdy wplątał się w bagno śledcze.
Mam też innych ludzi, którzy pomogą, jeśli im wyjaśnię. Brett usiadł na łóżku, ożywiony. – Doktor Wallace wydaje się przyzwoitym człowiekiem. Jeśli powiem mu, że ktoś próbował mnie zamordować, jeśli pokażę mu dowody… ryzykowałby prawo wykonywania zawodu, żeby złapać mordercę.
Niektórzy ludzie wciąż wierzą w sprawiedliwość. Lucy przestała chodzić. – Naprawdę chcesz to zrobić. – Próbowali mnie zabić.
Planowali to miesiącami. Jeśli aresztuję ich teraz, co mam? Poszlaki. Usunięte wiadomości.
Dostawę kwiatów. Dobry adwokat powie, że to zbieg okoliczności. Że wiadomości wyrwano z kontekstu. Że kwiaciarnia popełniła błąd.
Wyjdą na wolność. – Więc chcesz ich sprowokować, żeby się ujawnili? – Chcę, żeby się przyznali. Chcę, żeby świętowali moją śmierć, planowali przyszłość z moich pieniędzy, pokazali swoje prawdziwe oblicze.
A potem chcę im odebrać wszystko. Lucy usiadła ciężko. – To obłęd. – Pomóżesz mi?
Patrzyła na niego przez długą chwilę. – Twoja żona próbowała cię zamordować kwiatami. Tak, pomogę ci ją nawiedzać. Następnego ranka doktor Wallace wysłuchał planu Bretta z rosnącym niepokojem.
Ale kiedy Brett pokazał mu wiadomości i dowody, wyraz twarzy lekarza stwardniał. – Moja siostra została zamordowana przez męża – powiedział cicho. – Uszedł z tego, bo dowody nie były wystarczająco mocne. Nie pozwolę, żeby to się powtórzyło.
– Spojrzał na Bretta. – Ale robimy to tak, żeby to było wystarczająco legalne i nie odbiło się na nikim, kto pomaga. Cały dzień spędzili na układaniu choreografii śmierci Bretta. Doktor Wallace miał koleżankę, doktor Marcię Bullock, specjalistkę od kardiologii.
Zgodziła się pomóc po zapoznaniu się z dowodami, szczególnie poruszona wyrachowanym okrucieństwem metody. Tego wieczoru monitor serca Bretta nagle oszalał. Pielęgniarki wbiegły do pokoju. Wallace i Bullock pracowali gorączkowo.
O 20:47 Brett Ellison został uznany za zmarłego na skutek zatrzymania akcji serca, wtórnego do ostrego zatrucia. Akt zgonu był prawdziwy, podpisany przez Wallace’a i zarejestrowany w stanie. Brett jednak bardzo żył, przeniesiony do prywatnego pokoju w zamkniętym skrzydle szpitala pod przybranym nazwiskiem, pilnowało go kilku wtajemniczonych członków personelu. Tony Greer, wtajemniczony w plan, osobiście przekazał wiadomość Amber.
Seth Bradshaw, ustawiony przed hotelem Written House, nagrywał wszystko. Reakcja Amber, gdy Tony zjawił się w pokoju hotelowym, była godna Oscara. Zalała się łzami, szlochała, trzymała się ramienia Dale’a. – Nie, nie, proszę, nie Brett.
Ale gdy Tony wyszedł, gdy myśleli, że są sami, podsłuch Setha zarejestrował coś zupełnie innego. – Zadziałało – odezwała się Amber, a łzy zniknęły jak ręką odjął. – Boże, Dale, naprawdę zadziałało. – Mówiłem ci.
– Tylko musimy odczekać przyzwoity czas. Nie chcę czekać. Jutro składam wniosek o wypłatę ubezpieczenia. Powiemy, że potrzebuję pieniędzy na koszty pogrzebu.
– Kochanie, zwolnij. Musimy być mądrzy. – Byłam mądra przez siedem lat, udając, że kocham tego nudnego człowieka. Skończyłam czekać.
Brett wysłuchał nagrania razem z Tonym i Lucy w swoim szpitalnym pokoju. Jego twarz była nieprzenikniona. – Przykro mi, stary – powiedział Tony. – Wiem, że słuchanie tego nie jest łatwe.
– To wyjaśniające – odparł Brett. – Teraz wiemy dokładnie, z kim mamy do czynienia. Pogrzeb zaplanowano sześć dni później. Wystarczająco czasu, aby Amber złożyła wniosek o wypłatę ubezpieczenia i aby Brett mógł obserwować, jak jego własne życie się rozpada.
Ze szpitalnego pokoju, koordynując mały zespół sojuszników, Brett prowadził rozbudowaną operację obserwacyjną. Seth założył podsłuchy w domu Bretta i Amber. Zack monitorował wszystkie komunikacje Amber i Dale’a. Tony karmił ich informacjami o śledztwie w sprawie śmierci Bretta, utrzymując ich w spokoju.
To, co wyszło na jaw, było gorsze, niż Brett sobie wyobrażał. Amber planowała to od ponad roku, nie trzech miesięcy. Badała metody niewykrywalnego morderstwa, konsultowała się z Dalem co do jego wiedzy farmaceutycznej. Rozważali i odrzucali wiele opcji, zanim wybrali oleander.
Ale to nie wszystko. Wiadomości ujawniły, że Amber sześć miesięcy temu przestała brać tabletki antykoncepcyjne, mając nadzieję, że zajdzie w ciążę. Nie z Brettem, ale z Dalem. „Wyobraź sobie” – pisała.
„Gdybym zaszła w ciążę przed tym wszystkim, musiałabym udawać, że to jego. Dzięki Bogu, że tak się nie stało”. Brett poczuł fizyczny mdłości. Chciał dzieci.
Amber zawsze mówiła, że nie jest gotowa, że potrzebuje więcej czasu. Zdrada piętrzyła się na zdradzie. Trzy dni po jego śmierci Amber spotkała się z likwidatorem szkód ubezpieczeniowych. Seth nagrał spotkanie ze stolika w kawiarni.
– Po prostu chcę mieć to z głowy – mówiła Amber, przykładając chusteczkę do oczu. – Stres finansowy po utracie Bretta jest przytłaczający. – Rozumiem, pani Ellison. Te rzeczy wymagają czasu, ale biorąc pod uwagę okoliczności, naturalne przyczyny, brak podejrzanych okoliczności, powinniśmy być w stanie rozpatrzyć pani wniosek w ciągu kilku tygodni.
– Tygodni? Mam koszty pogrzebu, raty kredytu hipotecznego. – Możemy wypłacić pani zaliczkę w wysokości pięćdziesięciu tysięcy na pilne wydatki. To pomoże?
Łzy Amber wyschły podejrzanie szybko. – Tak. Tak, to by pomogło. Tej nocy Brett oglądał przez transmisję Setha, jak Amber i Dale świętują w jego domu, w jego łóżku.
– Pięćdziesiąt tysięcy to dopiero początek – powiedział Dale, otwierając szampana. – Jak tylko przyjdzie cała suma, znikamy. Myślę o Karaibach. Gdzieś bez ekstradycji.
– Po co nam miejsce bez ekstradycji? – zaśmiała się Amber. – Kochanie, zabiliśmy kogoś. Nawet jeśli wygląda to na naturalną śmierć, nie ryzykuję.
Zabieramy pieniądze i znikamy. Lucy, obserwująca z Brettem, położyła mu dłoń na ramieniu. – Nic ci nie jest? – Piją szampana w moim łóżku, świętując moje morderstwo.
Jak myślisz, co mi jest? – Myślę, że zaraz sprawisz, że pożałują każdej decyzji, jaką kiedykolwiek podjęli. Brett uśmiechnął się, ale uśmiech nie sięgnął jego oczu. – Masz rację.
Pogrzeb był surrealistyczny. Brett oglądał przez ukrytą kamerę, jak dwieście osób zgromadziło się, by go opłakiwać. Koledzy z biura, starzy przyjaciele, rodzina, która przyleciała z daleka. Jego matka, Gertrude Drew, była zdruzgotana.
Miała siedemdziesiąt cztery lata i patrzenie, jak opłakuje syna, podczas gdy on siedział żywy w szpitalnym pokoju, było najtrudniejszą częścią całego planu. Brett chciał jej powiedzieć, ale Tony przekonał go, żeby tego nie robił. Im więcej osób wie, tym większa szansa, że ktoś się wygada. Twoja matka nie potrafi kłamać, nawet dla ratowania życia.
Amber przejrzałaby ją w sekundę. Więc Brett patrzył, jak jego matka szlocha nad pustą trumną, i zmuszał się, by pamiętać, po co to robi. Amber doskonale odegrała rolę pogrążonej w żałobie wdowy. Ubrała się na czarno, przyjmowała kondolencje z gracją, wygłosiła nawet wzruszającą mowę o ich miłości.
Brettowi krew się gotowała. Dale też był obecny, stał z tyłu, odgrywając zatroskanego szefa, który sprawdza, jak czuje się jego pracownica. Na przyjęciu po pogrzebie Brett widział, jak wymieniają spojrzenia. Krótkie, ostrożne, ale wymowne.
Po pogrzebie zaczęła się prawdziwa praca. Brett spędził całą karierę na tropieniu pieniędzy. Teraz skierował te umiejętności na Amber i Dale’a z chirurgiczną precyzją. Zack pomógł mu uzyskać dostęp do ich danych finansowych, technicznie nielegalnie, ale Brett przekroczył tę granicę w momencie, gdy upozorował swoją śmierć.
To, co znalazł, było planem ich nowego życia. Dale przez kilka miesięcy przelewał pieniądze na konta offshore. Małe kwoty, niemożliwe do wyśledzenia, budujące rezerwę. Kupił nieruchomości w Belize pod przykrywką spółki wydmuszki.
Badali tematy nowych tożsamości. To nie było zwykłe morderstwo dla pieniędzy z ubezpieczenia. To była kompletna strategia ucieczki. Ale istniały niedociągnięcia.
Dale zwierzył się komuś, kuzynowi Joeyowi Tranowi, który pracował w IT i pomagał mu zakładać konta offshore. Joey nie wiedział o morderstwie, ale wiedział o przepływie pieniędzy, co czyniło go potencjalnym świadkiem. Co bardziej niepokojące, Amber powiedziała swojej siostrze. Brett słuchał nagrania rozmowy telefonicznej z narastającą wściekłością.
Siostra Amber, Britney Wilcox, mieszkała w Bostonie. Trzy dni przed śmiercią Bretta Amber do niej zadzwoniła. – Britney, zamierzam zrobić coś strasznego, ale musisz wiedzieć, że mam ku temu dobre powody. – Amber, przerażasz mnie.
Co się dzieje? – Nie mogę zdradzić szczegółów, ale jeśli coś się stanie Brettowi, musisz mnie wspierać. Musisz udawać zaskoczoną i smutną i nie zadawać pytań. – Czy ty… Boże, Amber, skrzywdziłaś go?
– Wyciągam nas oboje z bagna. Po prostu mi zaufaj. Britney się zgodziła. Czy z lojalności, czy z tchórzostwa, Brett nie umiał ocenić.
Ale to czyniło z niej współsprawczynię po fakcie. Sieć była większa, niż myślał, co dawało mu więcej celów do osądzenia. – Musimy zwerbować Joeya Trana – powiedział Brett do Tony’ego. – To najsłabsze ogniwo.
Nie wie o morderstwie, więc nie jest w to tak mocno wplątany. Zaproponujemy mu immunitet w zamian za zeznania o oszustwie finansowym. – A siostra? – Z siostrą trudniej.
Ale mam pomysł. Brett kazał Lucy zadzwonić do Britney, podszywając się pod prawnika towarzystwa ubezpieczeniowego. – Pani Wilcox, prowadzimy analizę wniosku pani siostry. Mamy pytania dotyczące oświadczeń, które pani złożyła przed śmiercią jej męża.
W głosie Britney natychmiast pojawiła się panika. – Nie wiem, o czym pani mówi. – Mamy rejestry połączeń, wskazujące na niepokojącą rozmowę. Jeśli ukrywa pani informacje istotne dla potencjalnego śledztwa w sprawie oszustwa…
– Chcę adwokata.
– To pani prawo. Ale powinna pani wiedzieć, że współpraca na tym etapie mogłaby być korzystna, gdyby pojawiły się komplikacje prawne. Britney załamała się w ciągu godziny, dzwoniąc do Amber w panice. Podsłuchy Setha zarejestrowały każde słowo.
– Ona wie, Amber! Towarzystwo ubezpieczeniowe wie, że mówiłaś mi, że coś się wydarzy! – Uspokój się. Oni tylko sprawdzają.
Nic nie mają. – Mówili o oszustwie! Mówili, że mogę mieć kłopoty prawne! – Nie będziesz miała.
Trzymaj się tej wersji. Nic nie wiedziałaś. Byłaś po prostu zdenerwowana i przesadzałaś. Ale ziarno wątpliwości zostało zasiane.
Britney była przerażona, a przerażeni ludzie popełniają błędy. Brett siedział i obserwował, jak jego plan się rozwija. Wszystkie elementy układały się na swoich miejscach. Wkrótce nadejdzie czas, by zatrzasnąć pułapkę.
Dwa tygodnie po pogrzebie Brett Ellison wszedł do biura FBI w Filadelfii. Reakcja była przewidywalna. Okrzyki zdumienia, spadające kubki z kawą, a Tony Greer uśmiechający się jak szaleniec, bo był jedynym wtajemniczonym. – Co do cholery, Brett?
Czy to naprawdę ty? Brett poszedł prosto do biura specjalnego agenta Aarona Ericsona. – Sir, muszę pana natychmiast poinformować o pilnej sprawie. Trzydzieści minut później Ericson siedział w fotelu, przetwarzając to, co usłyszał.
– Chcesz powiedzieć, że upozorowałeś własną śmierć, żeby złapać żonę i jej kochanka za usiłowanie zabójstwa. – Tak, sir. – I masz nagrania, dowody finansowe i zeznania świadków. Wszystko zdobyte kreatywnie.
Ericson potarł skronie. – Brett, wiesz o tym, że połowa tych dowodów nie będzie dopuszczalna w sądzie. – Wiem. Ale musiałem zrozumieć pełny obraz.
Teraz rozumiem i chcę zrobić to porządnie. Chcę nakazów. Legalnej inwigilacji. Chcę zbudować sprawę, która zamknie ich na dekady.
– Prokurator będzie miał ubaw z tym, jak twoja obrona to wykorzysta. – Niech się ubawi. Żyję. To samo w sobie dowodzi usiłowania zabójstwa.
Reszta to tylko wisienka na torcie. Ericson podjął decyzję. – Zadzwonię do prokuratora okręgowego. Ale ty, Brett, jesteś zawieszony do czasu wewnętrznego przeglądu twoich działań.
– Rozumiem, sir. – I pójdziesz na terapię? Obowiązkowo? – Tak, sir.
– A teraz wynoś się z mojego biura, zanim zmienię zdanie co do pomocy. Maszyna prawna ruszyła. Z dowodami Bretta jako mapą drogową prokuratorzy federalni uzyskali prawomocne nakazy. Zajęli telefony, komputery i dane finansowe Amber i Dale’a.
Przesłuchali Joeya Trana i Britney Wilcox. Joey, postawiony przed zarzutami oszustw finansowych, natychmiast zaczął współpracować. Przedstawił szczegółowe zeznania o kontach offshore Dale’a, spółkach wydmuszkach i przepływie pieniędzy. Nie wiedział o morderstwie, ale jego zeznania potwierdziły premedytację i planowanie.
Britney była trudniejsza. Była współwinna i wiedziała o tym. Ale kiedy federalni pojawili się w jej bostońskim mieszkaniu z dowodami spisku mającego na celu oszustwo ubezpieczeniowe, załamała się. – Nie wiedziałam, że go zabije.
Przysięgam. Mówiła tylko, że go zostawia, że potrzebuje mojego wsparcia. – Ale podejrzewała pani coś poważniejszego, prawda, pani Wilcox? – Nie… nie chciałam w to wierzyć.
– Pani siostra zwierzyła się pani na kilka dni przed śmiercią męża w podejrzanych okolicznościach i nic pani nie powiedziała. To czyni z pani współsprawczynię. Britney wynajęła adwokata, który wynegocjował ugodę: pełna współpraca w zamian za złagodzenie zarzutów. Ale Brett chciał czegoś więcej niż tylko prawnej sprawiedliwości.
Chciał, żeby poczuli to, co on czuł. Zdradę, strach, pogwałcenie zaufania. Zorganizował więc ostatni występ. Amber i Dale wciąż nie wiedzieli, że Brett żyje.
FBI utrzymało jego zmartwychwstanie w tajemnicy, a wszyscy zaangażowani w sprawę zostali zobowiązani do milczenia. Z perspektywy Amber wszystko szło zgodnie z planem. Towarzystwo ubezpieczeniowe zatwierdziło jej wniosek. Pieniądze miały zostać przelane w ciągu kilku dni.
Ona i Dale mieli bilety do Belize na przyszły tydzień. Nie wiedzieli, że każda rozmowa jest nagrywana, każdy plan dokumentowany, a Brett właśnie szykował się do wejścia. W środowy wieczór, trzy tygodnie po swojej śmierci, Amber wróciła do domu i znalazła kogoś siedzącego w salonie. Krzyknęła, upuszczając klucze.
– Cześć, Amber – powiedział spokojnie Brett. Wpatrywała się w niego, a jej twarz przeszła przez szok, niedowierzanie, przerażenie. – Ty… ty nie żyjesz. – Najwyraźniej nie.
Wstał powoli. – Niespodzianka. – Jak… co? – Oleander nie zadziałał.
Lucy go rozpoznała. Zawiozła mnie do szpitala na czas. Uratowali mnie. Umysł Amber najwyraźniej pracował na najwyższych obrotach, szukając wyjścia.
– Oleander… Brett, nie rozumiem. To tylko kwiaty. – Wysłałaś mi kwiaty za pośrednictwem Dale’a Cologne’a, który wynajął vana na własne nazwisko i dostarczył trujące kwiaty do mojego biura. To nie był twój najlepszy ruch.
Jej twarz pobladła. – Ja… nie. To nie miały być. To pomyłka.
Kwiaciarnia musiała…
– Przestań. – Głos Bretta był zimny. – Spędziłem trzy tygodnie, słuchając każdej rozmowy, jaką odbyliście z Dalem. Przeczytałem każdą wiadomość.
Wiem wszystko, Amber. Romans, planowanie, konta offshore, życie, które chciałaś zbudować z moich pieniędzy z ubezpieczenia. Cofnęła się w stronę drzwi. – Jesteś szalony.
Wymyślasz to sobie. – Czy wymyślam szampańską imprezę w naszej sypialni? Nieruchomość w Belize? Zeznania twojej siostry złożone federalnym dziś rano?
Dłoń Amber znalazła klamkę. – Chcę adwokata. – Za późno. – Brett się uśmiechnął.
– Widzisz, FBI od dawna interesuje się waszą działalnością. Są teraz na zewnątrz. Właściwie to chcieli mi dać kilka minut, żebym z tobą porozmawiał. Profesjonalna uprzejmość.
Jak na zawołanie rozległo się pukanie do drzwi. Do środka wszedł specjalny agent Ericson z czterema innymi agentami. – Amber Walton Ellison, aresztuję panią pod zarzutem usiłowania zabójstwa, spisku w celu popełnienia zabójstwa, oszustwa ubezpieczeniowego i oszustwa elektronicznego. Gdy zakładali jej kajdanki, Amber w końcu się załamała.
– To nie fair! Udałeś własną śmierć! Nie możesz tego wykorzystać przeciwko mnie! – Właściwie to mogę – powiedział Brett.
– Bo ja tylko cię oszukałem, udając martwego. Ty natomiast aktywnie próbowałaś mnie zabić. To duża różnica. W tym samym czasie Dale Cologne był aresztowany w swoim mieszkaniu.
Seth Bradshaw, teraz pracujący oficjalnie z FBI, miał przyjemność dowodzić tą akcją. Dale próbował uciekać, dobiegając na parking, zanim powaliło go trzech agentów. Podnosząc go z ziemi, Seth zadbał o to, żeby mu przekazać:
– Brett Ellison przesyła pozdrowienia. On żyje, swoją drogą.
Myślałem, że powinieneś wiedzieć. Mina Dale’a była warta wszystkiego. Proces trwał osiem miesięcy, zanim trafił do sądu. W tym czasie Brett przeszedł terapię, zarówno zaleconą przez sąd, jak i dobrowolną, aby przepracować traumę związaną ze zdradą żony.
Lucy pozostała jego wierną przyjaciółką, często spotykając się z nim na kawie i rozmowach. – Jak się naprawdę czujesz? – pytała. – Lepiej niż wcześniej – odpowiadał szczerze.
– Niektóre dni są trudniejsze niż inne. Ale przede wszystkim czuję się wolny. Jakbym uciekł od czegoś, co w końcu by mnie zniszczyło, nawet gdyby nie próbowała mnie zabić. Sprawa przeciwko Amber i Dale’owi była przytłaczająca.
Prokuratura przedstawiła usunięte wiadomości dokumentujące ich plan. Dokumenty finansowe pokazujące konta offshore i spółki wydmuszki. Zeznania Joeya o przepływie pieniędzy. Zeznanie Britney Wilcox o przedmorderstwie wyznaniu Amber.
Dokumenty wynajmu vana, którego Dale użył do dostarczenia kwiatów. Raporty toksykologiczne potwierdzające zatrucie oleandrem. Zeznania Lucy o rozpoznaniu kwiatów i uratowaniu życia Brettowi. I najbardziej druzgocące: nagrania, na których Amber i Dale świętują śmierć Bretta.
Ich obrońcy próbowali argumentować prowokację, twierdząc, że Brett ich zmanipulował, udając śmierć. Sędzia uciął to od razu. – Działania pana Ellisona po usiłowaniu zabójstwa nie unieważniają działań oskarżonych przed próbą zabójstwa i w jej trakcie. Fakt, że przeżył i wybrał niekonwencjonalną metodę zbierania dowodów, nie usprawiedliwia przestępczego zachowania oskarżonych.
Ława przysięgłych obradowała trzy godziny. Winny we wszystkich punktach. Dale Cologne otrzymał dwadzieścia pięć lat federalnego więzienia. Jego kariera farmaceutyczna dobiegła końca, reputacja zniszczona.
Człowiek, który uważał się za wystarczająco sprytnego, by ujść z zabójstwem, spędzi następne dwadzieścia pięć lat za kratkami. Amber otrzymała trzydzieści lat. Wyższą karę ze względu na zdradę zaufania małżeńskiego i szczególne okrucieństwo metody. Sędzia, surowa kobieta o nazwisku Kelly Schwarz, nie przebierała w słowach przy wyroku.
– Pani Ellison, naruszyła pani najbardziej fundamentalną więź, jaka istnieje między małżonkami. Planowała pani śmierć męża z zimną kalkulacją płatnego mordercy, ale z dodatkową zdradą osoby, która obiecała go kochać i szanować. Brak skruchy, nawet po przyłapaniu, świadczy o głębokim bankructwie moralnym. Sąd ma nadzieję, że czas w więzieniu da pani możliwość refleksji i pokuty, chociaż szczerze wątpię, by była pani zdolna do jednego lub drugiego.
Britney Wilcox otrzymała trzy lata w zawieszeniu i wysoką grzywnę za rolę współsprawcy po fakcie. Jej relacja z Amber została zerwana na zawsze. Joey Tran w zamian za współpracę otrzymał immunitet i wyszedł z czystą kartą, choć jego reputacja w branży ucierpiała. Po rozprawie Brett stał na schodach sądu z Lucy, Tonym i Sethem.
– Jak się czujesz? – zapytał Tony. – Jakby wymierzono sprawiedliwość – powiedział Brett. – Niedoskonałą, chaotyczną, ale jednak sprawiedliwość.
Lucy się uśmiechnęła. – Co teraz? – Biorę urlop z biura. Wybieram się w podróż.
Zobaczę miejsca, w których nigdy nie byłem. Zrobię rzeczy, które odkładałem. – Sam? Brett spojrzał na nią.
Naprawdę spojrzał. Na kobietę, która uratowała mu życie, która stała przy nim przez wszystko, która zaryzykowała własną karierę, by pomóc mu wymierzyć sprawiedliwość. – Właściwie – powiedział – to miałem nadzieję, że może zechcesz do mnie dołączyć. Jeśli nie masz już dość moich dramatów.
Roześmiała się. – Brett, dosłownie pomogłam ci upozorować śmierć i rozwiązać sprawę twojego własnego usiłowania zabójstwa. Gdybym miała się tobą znudzić, już dawno bym się znudziła. Sześć miesięcy później Brett i Lucy byli w Italii, siedząc w kawiarni w Rzymie i obserwując zachód słońca.
Brett sprzedał dom. Zbyt wiele złych wspomnień. Połowę pieniędzy z ubezpieczenia, które Amber wyłudziła, przekazał na cele charytatywne dla ofiar przemocy domowej. Resztę przeznaczył na nowe życie.
Jego matka, po otrząśnięciu się z szoku po jego zmartwychwstaniu, przeprowadziła się bliżej. Ona i Lucy dogadywały się znakomicie, ku uciesze Bretta. – Twoja matka chce wiedzieć, kiedy sformalizujecie związek – powiedziała Lucy, popijając wino. – Co sformalizujemy?
– Nas. Uważa, że powinniśmy się pobrać. Brett się roześmiał. – Jesteśmy ze sobą sześć miesięcy, a przez większość tego czasu byłem na terapii, przepracowując swoje poprzednie małżeństwo.
Chyba możemy zwolnić. – Dobrze, bo nie jestem gotowa na planowanie ślubu. – Ale sięgnęła przez stół i wzięła go za rękę. – Jestem natomiast gotowa na to, żebyśmy to kontynuowali.
Jakkolwiek to jest. – To jest dobre – powiedział Brett. – Naprawdę dobre. Zadzwonił jego telefon.
Wiadomość od Tony’ego. „Odwołanie Amber właśnie odrzucone. Oficjalnie siedzi trzydzieści lat. Myślałem, że powinieneś wiedzieć”.
Brett pokazał wiadomość Lucy. – Co o tym myślisz? – zapytała. – Szczerze?
Nic. Nie jest już częścią mojego życia. Jest tylko kimś, kto podjął bardzo złe decyzje i ponosi tego konsekwencje. Schował telefon.
– Wydałem tyle energii na złość, na pragnienie zemsty. Ale teraz po prostu chcę żyć. – Więc żyjmy – powiedziała Lucy, unosząc kieliszek. – Za drugie szanse.
– Za drugie szanse – odparł Brett, stukając się z nią kieliszkiem. Gdy słońce zachodziło nad Rzymem, Brett Ellison, ocalały, śledczy i feniks powstały z popiołów własnego pogrzebu, uśmiechnął się. Został otruty, zdradzony i prawie zamordowany. Ale przetrwał.
Walczył. I wygrał. Nie dlatego, że zniszczył wrogów, choć zniszczył.
Ale dlatego, że nie pozwolił, by ich zło go zniszczyło.
