SS-Wachmann, der sich in eine Jüdin in Auschwitz verliebte: Franz Wunsch

Wien – In einem der dunkelsten Kapitel der Menschheitsgeschichte, das sich in den Vernichtungslagern des Nationalsozialismus abspielte, offenbart eine außergewöhnliche und zutiefst verstörende Liebesgeschichte die Abgründe menschlicher Moral. Der SS-Wachmann Franz Wunsch, ein überzeugter Nationalsozialist und Teilnehmer an den Selektionen in Auschwitz-Birkenau, verliebte sich ausgerechnet in eine jüdisch-slowakische Gefangene. Diese Beziehung, die gegen die Nürnberger … Read more

17 September 2026

Kiedy Daria chwyciła mnie za ramię na szpitalnym korytarzu i wyszeptała „Schowaj się i zaufaj mi”, wiedziałam, że coś jest głęboko nie tak. Stałam tam w przemoczonej kurtce narzuconej na jedwabny…

Wpadłam na izbę przyjęć przemoczona do suchej nitki, w kurtce narzuconej na jedwabny szlafrok, z potarganymi włosami, bełkocząc coś nieskładnego o mężu, wypadku i operacji. Kurtka lepiła się do ciała od nerwowego potu, a szlafrok nieprzyjemnie wżerał się w skórę przy każdym ruchu. Wybrałam jego numer trzy razy z rzędu, zanim w słuchawce odezwał się … Read more

17 September 2026

„Zawsze robi teatr. Nawet schody wykorzysta” – usłyszałam śmiech matki, gdy leżałam na posadzce z ręką wykrzywioną pod ciałem. To były jej siedemdziesiąte urodziny, wtorek, czternasty marca, stara…

Mam na imię Dobrochna Korycka i mam czterdzieści siedem lat. Wszystko zaczęło się od chwili, gdy moja siostra zepchnęła mnie ze schodów przy dwudziestu gościach, a nasza matka roześmiała się, jakbym przewróciła źle ustawione krzesło. To były jej siedemdziesiąte urodziny, obchodzone we wtorek czternastego marca, w starej willi pod Toruniem, gdzie dorastałyśmy z Ksenią. Na … Read more

17 September 2026

Il taxi suonava il clacson a Times Square come ogni mattina, e io stringevo il contratto più importante della mia carriera appena firmato. Sorridevo per le foto, ma dentro sentivo solo il sollievo…

La mattina dei miei trentotto anni cominciò come tante altre, con il clacson di un taxi che rimproverava un altro autista a Times Square e il profumo di caffè amaro che filtrava dal chiosco all’angolo. Stavo per concludere la trattativa più importante della mia carriera, l’acquisizione di un intero patrimonio d’arte europeo, una di quelle … Read more

17 September 2026

Alle diciotto in punto di un venerdì qualunque, mia moglie Alessia mi ha dato un bacio sulla guancia e ha detto che andava dal meccanico. Ancora. Come ogni venerdì da sei mesi. Solo che quella…

Il venerdì sera ha sempre avuto un profumo particolare a casa nostra. Pasta al forno, vino rosso, le risate di Alessia che riempivano il salotto della nostra villa a Torino. Ma negli ultimi sei mesi quel profumo era cambiato, era diventato il profumo della sua assenza. Devo portare la macchina dal meccanico, amore. Di nuovo, … Read more

17 September 2026

Siedziałam przy stole naprzeciw teścia, który nagle wstał i sięgnął po karafkę wina. Pomyślałam, że chce dolać sobie do kieliszka. Aż zobaczyłam, jak z kieszeni marynarki wyjmuje małą fiolkę i…

Byłam żoną Pawła od dziesięciu lat i przez cały ten czas czułam chłód ze strony teścia. Stanisław zawsze patrzył na mnie z góry, jakbym była kimś gorszym, kimś, kogo należy tolerować wyłącznie ze względu na rodzinę. Paweł tłumaczył to trudnym charakterem ojca, mówił, że stary nigdy nie był wylewny w uczuciach i że tak po … Read more

17 September 2026

今日が何の日か分かってるわよね?そう夫に聞かれて、私はキッチンで最後の皿を磨いていた。五回目の結婚記念日。朝から彼の好物を全部作って、テーブルに並べて待っていたのに、玄関を開けたら夫は若い女を連れていた。「今日は離婚記念日だ」そう言って封筒を投げてきた。中身は離婚届。「おばさん、早く出てってくださいね」女が笑った。私は無言で封筒を拾い、家を出た。そして、ある人物に電話をかけた。それが、夫が全…

今日が何の日か、分かってるわよね? ああ、結婚記念日か。 違うわ。今日は離婚記念日よ。 夫がそう言うと、浮気相手の女が声をあげて笑った。 離婚記念日おめでとうございます。プレゼント、早く提出してくださいね。 結婚記念日を祝おうと、私は豪華な料理を用意して家で待っていた。なのに夫は浮気相手を連れてきて、プレゼントだと称して離婚届を突きつけてきたのだ。夫も浮気相手も、まるで悪びれる様子がない。 おばさんなんかより、若くて可愛い子の方がいいんだよ。さっさと離婚届、出しておけよ。 おばさんは、早く出ていってくださいね。 私は無言で離婚届を手に取り、その場を後にした。そして、夫への制裁のために、ある人物に電話をかける。会社を経営している夫には、このお仕置きが一番応えることだろう。 案の定、離婚届を手に役所へ向かった私を、夫は全力疾走で追いかけてきて、すがりついてきたのだった。 あはは、ざまあみろ。 私の名前はあけみ。婚活パーティーで知り合った三歳年上の夫である健二は、父親が亡くなったのを機に引き継いだ小さな土建会社を営んでいる。健二の会社は、昔から業績不振が続いていたが、最近では大きな仕事が舞い込むようになり、順調に売上を伸ばしていた。 今夜は帰りが遅くなるから。 また? ここ最近ずっとじゃない? 俺にも仕事の付き合いとか、色々あるんだよ。 最近、夫の健二の帰宅が遅くなることが多い。私がそれを問い詰めると、健二はめんどくさそうにため息をついた。前はもっと謙虚な人だったはずだ。会社の経営がうまくいっているせいなのか、健二は自分が社長だということを周囲にひけらかすようになっていた。見栄を張りたいのかブランド品を身につけ、その言動も人を見下すような傲慢なものが多くなっていく。 仕事が終わるとすぐに家に帰らず、夜な夜な飲み歩くことも増えた。健二の金遣いは荒く、キャバクラやスナックなどで湯水のように金を使う。それでちやほやされることが嬉しいのか、健二の夜遊びはどんどんエスカレートしていった。 十分な生活費をもらっていたので、夫の金遣いの荒さを止めようにも、「俺の稼いだ金を好きに使って何が悪い」と言われると、それ以上責めることもできない。ブランド品に身を包み、高級車に乗るようになった健二は、いかにも成金という風体だ。 お前も、もうちょっと見た目に気を使ったらどうだ? 社長の嫁がそんな地味だと、俺が恥をかくだろ。 そんな言い方しなくてもいいじゃない。私は自分の身の丈にあったものを着ているだけよ。 はあ、なんだかお前もおばさん化してきたな。つまらない女になった。 私を見下すような物言いをしながら、健二はため息をつく。健二はこうやって日常的に、私をつまらない地味な女だと馬鹿にした。 健二には仕事をやめてもいいと言われたが、元々働いていないと不安な私は、結婚前から勤めている会社をやめなかった。健二はそれも気に入らないようで、何かに付け私のことを貧乏臭い女だと言うのだった。 前は、こんな人じゃなかったのに。 健二と知り合ったばかりの頃を思い出す。こんな風に人を馬鹿にしたり、見下したりするような人じゃなかった。運良く会社の経営が軌道に乗ったことで、調子に乗りすぎているのだろう。会社の売上はずっと右肩上がりらしい。社員も増え、健二の会社は絶好調に見えた。 前みたいな夫婦に、いつか戻れるかしら。 仕事を頑張るのはいいが、以前の夫に戻ってほしい。私はいつもそう思うのだった。 休日、家で家事をこなしていると、会社に出勤していた健二から私のスマホに連絡があった。 リビングの机の上に書類を忘れたから、会社に持ってきてくれ。なるべく早くな。 リビングのテーブルを見ると、確かにA4サイズの封筒がぽつんと置かれている。仕事で必要なものだ。急いで持ってきてくれと言われ、私は封筒を手に健二の会社へと向かった。 健二の会社に赴くことはそう多くない。顔見知りの社員がいることはいるが、基本的に私の顔を知っている人間は少ないだろう。 こんにちは。健二の会社に到着し、対応してくれた女性に挨拶をする。 え? どちら様ですか? 随分愛想のない子だなと、内心面食らった。その女性は他の社員より随分若い。そして化粧も濃く、事務というより夜のお仕事をしているような女性に見えた。訪ねてきた客への対応にしては、全く愛想のかけらもない。態度の悪さに驚きながらも、私は自分が健二の妻であることを告げた。 あなたが社長の奥様ですか? ええ、それが何か? 見た目には大学生に見えるその子は、私が妻だと名乗るとその表情を歪めた。 いえ、何でもありません。それで、ご要件は何でしょう? 最初から愛想は悪かったが、私が健二の妻だと分かると、彼女は急に能面のような無表情になった。言い方も随分冷たい。そのあんまりな態度に違和感を覚えながらも、健二が仕事の書類を家に忘れていたから、それを届けに来たことを伝えた。 ああ、はい。はい、分かりました。私からお渡ししておきますので。それで、他にご要件は? いえ、ないです。 彼女の態度は気になったが、書類さえ渡せばここにはもう用はない。私は居心地の悪さを感じながら、そそくさとその場を後にした。 ねえ、今日書類を届けに行った時に、随分若い子がいたんだけど、最近入った人? え? えっと、そうそう。最近入ったジムのアルバイトの子だよ。 帰宅した健二に、彼女のことをなんとなく聞いてみる。そのことに深い意味はなかったが、私の言葉に健二は明らかに戸惑っているように見えた。 ふん、なんだかあんまり態度のいい子じゃなかったわよ。私のことはいいけど、仕事なんだからもうちょっと愛想を良くした方がいいんじゃない? ああ、いや、普段は愛想のいい子なんだよ。体調でも悪かったのかもしれないな。まあ、あんまり気にしないでやってくれ。 なら、いいけど。 なんだか腑に落ちなかったが、私と彼女が会う機会はほとんどないだろうと気持ちを切り替えて、忘れることにした。 しかし、彼女とはその後すぐ、意外な形で再会することになってしまう。 それからしばらく経ち、私と健二の五年目の結婚記念日になった。記念日は毎年、自宅でいつもより豪華な手料理を作りお祝いしている。今年も健二の好物を中心に、喜んでもらおうと腕を振るった。 こんなものかしら。張り切って、いつもより作りすぎちゃったかも。 健二は「仕事」という名の遊びで、ほとんど家に帰ってこない。それでも、たまに帰ってきた時、美味しいものを作って待っていたら、きっと前みたいな関係に戻れるかもしれない。私はそう信じていた。テーブルに並んだ料理を見ながら、今日は何て言ってくれるかしら、と一人で心を弾ませる。 しばらくして、玄関の鍵が開く音がした。 おかえりなさい、健二。丁度料理ができたところよ。 … Read more

17 September 2026

Mi hermana me citó en la sala de casa de mis papás con una voz quebrada que solo usaba para confesar desastres. Grant, su esposo, llevaba un año desplegado en una misión militar, y yo sabía desde…

Cuando Grant, el esposo de mi hermana, estaba en la misión militar, Marlene me llamó llorando a mares. Me dijo que necesitaba hablar con toda la familia, una reunión de emergencia en casa de mis papás. Conocía esa voz. Esa voz quebrada y temblorosa que usaba cuando ya no le quedaba de otra que confesar … Read more

17 September 2026

Ich stand in einem Saal voller Kronleuchter, hielt ein Glas Wasser wie Champagner und lächelte höflich, als ein Mann im teuren Anzug sich zu mir beugte und sagte: „Es ist so schön, dass Sie hier…

Die Einladung lag drei Wochen auf dem Schreibtisch, bevor ich sie auch nur anfasste. Sie stand auf dem Rand, das schwere cremefarbene Papier mit dem geprägten Schriftzug der Stiftung, und ich drehte sie immer wieder um, als ob ich damit das Datum ausradieren könnte. Drei Wochen lang tat ich so, als wäre dieser Abend nur … Read more

17 September 2026

“Security. This woman’s been recording the head table. Take her phone.” Forty feet away, a colonel was pointing at me across the ballroom carpet, and four hundred people in formal wear turned to…

I had taken exactly one photograph all night, and it was of a name. The ballroom was the kind of room built to make people feel chosen: gold light off the chandeliers, a band playing low standards, four hundred people in dark suits and long dresses pretending they weren’t checking each other’s place cards. At … Read more

17 September 2026